সহজাত
(গল্প)
"তেন্তে আনিম নে?"
সুসজ্জিত লিভিং ৰূমটোৰ বীন-বেগটোত আৰামেৰে হেলান দি টিভিত নেটফ্লিক্সৰ চিৰিজ এটা চাই থকা ৰাগে পাহীক প্ৰশ্ন কৰিলে।
"কি আনিম নে?"
কোমল চোফাখনত কুছি মুচি "ডা কাইট ৰাণাৰ" পঢ়ি আছিল পাহীয়ে।
শনিবাৰৰ গধূলি। সচৰাচৰ কৰা শনি-দেওবাৰ বিলাকৰ দৰে এইবাৰ ৰাগ আৰু পাহীয়ে কোনো ট্ৰিপ বা পাৰ্টি কৰিবলৈ মন কৰা নাছিল। সপ্তাহটোৰ দৌৰা দৌৰিৰ পিছত দুয়োটা ভাগৰুৱা আছিল। পাহীৰ এইকেইদিনতে অফিচিয়েল টুৰ এটাও আছিল। গতিকে ঘৰতে শুই বহি আৰাম কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল।
ৰাগে টিভিটো বন্ধ কৰিলে। পাহীৰ ফালে চাই সি ভীষণ উৎসাহেৰে কৈ গ'ল,
"মোৰ কলিগ যে শ্যাম, তাৰ গোল্ডেন ৰিট্ৰিভাৰ লুচীৰ পাঁচটা পোৱালি হৈছে। ইমান কিউট জানা, ফটো দেখুৱাইছে সি। ভাবিছিলো এটা আমি আনিব পাৰো চোন।"
"কুকুৰ? কি কৰিবলৈ আনিম আমি কুকুৰ?" পাহীয়ে কিতাপৰ পৰা মূৰ তুলি চালে এইবাৰ।
"পুহিবলৈ আকৌ, মানে এজ এ পেত।" ৰাগৰ আদৰুৱা উত্তৰ।
"হোৱাট?? কেঁচুৱাৰ পৰা এইবাৰ কুকুৰত গৈ ধৰিলা যে?" পাহীয়ে কিতাপখন হাতৰ পৰা সমুখৰ চেণ্টাৰ টেবুলখনত থ'লে। ভৰিদুটা নমাই পোন হৈ বহিল তাই।
"নহয় অ', কুকুৰ পোৱালিটোও এটা বেবীয়েই দিয়াচোন, খালী কেঁচুৱা এটাতকৈ তাৰ ভৰণ পোষণ কম। লগত ইমানকৈ লাগিও থাকিব নালাগে।"
"এবচলিউটলি নট। দস্তুৰমত মেইন্টেনেন্স আছে। কুকুৰ আৰু বেবী, দুয়োটাৰে লগত সমান কষ্ট হয়, ডু ইউ নৌ? আমাৰ আছিল নহয় ভুটীয়া এটা... মই পুৰা জানো...মা হঁতে তাক লৈ কিমান ব্যস্ত হ'ব লগা হৈছিল। বহুত কাম বাঢ়ে কুকুৰ মেকুৰী পুহিলে।"
"আস হা। তুমি একো কৰিব নালাগে নহয়। চব কাম মই কৰিম... তাক ফুৰোৱা...গা ধুওৱা, আৰু কুকুৰকতো ভাত খুৱাই দিবও নালাগে।"
"হ'ল নে তোমাৰ একেখন ৰেকৰ্ড ষ্টাৰ্ট? তেনেকৈ ঘৰত কাৰোবাক ৰাখে নেকি? খালী খুৱাবলৈ...গা ধুৱাবলৈ?" পাহী জাঙুৰ খাই উঠিল এইবাৰ।
"তোমাৰ যাতে অকণো অসুবিধা নহয় মই খেয়াল ৰাখিম নহয়।" ৰাগে এইবাৰ আব্দাৰৰ সুৰত ক'লে।
"উহু নহ'ব। অকল দায়িত্ব পালন কৰিলেই হয় নেকি কিবা? কুকুৰ ভাল লাগে বুলিয়েই উঠাই লৈ আনিবা, তাৰ পাছত তাক থৈ আমি ক'তো অকণ মুকলিমূৰীয়াকৈ ওলায়ো যাব নোৱাৰিম। বন্দী হৈ যাম আমি। ৰেস্পন্চিবিলিটি বুলিতো এটা কথা আছে।"
"উফ। কিয়নো তেনেকৈ কৈছা তুমি? আজিকালি পেত-শ্বেলটাৰ পোৱা যায় নহয়। কৰবালৈ গ'লে তাক থৈ যাম তাত।"
"তুমি কুকুৰ এটা আনি, তাক অত-তত ৰাখি আলাই আথানি হ'বলৈ দিবা? দিনটো আমি ঘৰত নাথাকো, সিয়োতো অশান্তি পাব...অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰিব।"
"আৰে বাবা দৰকাৰ পৰিলে মই ৱৰ্ক-ফ্ৰম-হ'ম ল'ম। তাক চোৱা-চিতা কৰিবলৈ পাৰ্ট-টাইমাৰ এটাও ৰাখি দিম। কান্তা দিদিকে ক'ম দিয়া। কি কোৱা?"
"হ'লেও, মোৰ ভাল নালাগে এইবোৰ জঞ্জাল। এনেয়ে নিজৰ বাবে আমি অকণো সময় নাপাওঁ, কোনোমতে উলিয়াও একেলগে কটাবলৈ...এতিয়া কুকুৰ এটাও আনি লৈ লেন-চেনাব নোৱাৰো দেই মই।"
টানকৈ কথা কেইটা ক'লে যদিও ৰাগৰ মায়ালগা চকু দুটালৈ চাই পাহীৰ মনটো বেয়া লাগি গ'ল। কুকুৰ এটা আনিবলৈ ৰাগৰ বহুদিনীয়া হেঁপাহ। বৰ আশাৰে সি কথাটো উলিয়াইছিল।
"যি কৰা কৰা তুমি ৰাগ। মোৰ কিন্তু অকণো ভাল লগা নাই। কি যে অবান্তৰ জেদবোৰত ধৰা নহয় তুমি! দুটা মানুহ আমি, নিজৰে ভালকৈ খেয়াল ৰাখিবলৈ সময় নাপাওঁ, এতিয়া কুকুৰ পুহি মৰো।" বকি বকি পাহী ৰুমটোৰ পৰা ওলাই গ'ল।
ভীষণভাৱে বিচলিত হৈ গ'ল তাই।
কি ল'ৰা এই ৰাগটো। অকণো প্ৰেক্টিকেলি নাভাবে কথাবোৰ। ইমান ইমশ্যনেল হ'লে কেনেকৈ হ'ব?
কৰ্মব্যস্ত জীৱনটোত সিহঁত দুটাই উশাহটো ল'বলৈ বুলি... নিজৰ বাবে জীয়াবলৈ বুলি... এই শনি-দেওবাৰ, বন্ধবাৰবোৰেই পায়। তাতো ৰাগে এনেকুৱা আলোচনাবোৰ উলিয়াই পাহীৰ মূৰটো গৰম কৰে।
মনৰ মাজত অভিমান এসোপা লৈ পাহীয়ে একাষৰীয়া ৰূমটোৰ ষ্টাডি-টেবুলত লেপটপ খুলি বহিলগৈ। মঙ্গলবাৰে প্ৰেজেণ্টেশ্যন এখন আছে, কাম বেছি বাকী নাই, সোমবাৰে কৰিলেও হ'ব, কিন্ত উতলি থকা মনটোক শান্ত কৰিবলৈকে তাই সেইখন খুলি বহি ল'লে। কাম কৰিব তাই।
কথাবোৰ সঁচা। সিহঁত দুয়োটা ব্যস্ত মানুহ। পাহী বেছিকৈ। মৰম চেনেহ, ঠেঁহ পেছ, ঘৰুৱা কাম, অফিছৰ প্ৰচুৰ কৰ্মব্যস্ততাৰ পিছত আৰু একো কামলৈ তাইৰ শক্তি বা সময় নুকুলায়। তাৰ বাহিৰেও বন্ধু-বান্ধৱ, চ'চিয়েল লাইফ, ঘূৰা-ফিৰা, বজাৰ-সমাৰ এইবোৰ থাকেই। এইবোৰৰ কৃপাতে যেনিবা কাম আৰু দৌৰা-দৌৰিত ৰুদ্ধশ্বাস জীৱনটোত অলপ পৰিমাণে হ'লেও অব্যাহতি পায়।
ৰাগ আৰু পাহীৰ দুবছৰীয়া বৈবাহিক জীৱন। তাৰ আগতে তিনি বছৰীয়া প্ৰেম। আৰু তাৰো আগত দুবছৰৰ অভিন্ন বন্ধুত্ব। IIT খৰগপূৰৰ পৰা ইঞ্জিনীয়াৰিং কৰা অনুৰাগ বৰদলৈ আৰু দিল্লীত চ'চিয়লজিত গ্ৰেজুৱেশ্যন কৰা প্ৰতীক্ষা কাশ্যপ অৰ্থাৎ পাহী, লগ পাইছিল সহপাঠী হিচাপে বেংগালুৰৰ IIMত। এম-বি-এ কৰিবলৈ আহিছিলে দুয়ো। প্ৰচণ্ড মেধা...একে ধৰণৰ আধুনিক চিন্তাধাৰা...আৰু পিছলৈ একেটা ফ্রেণ্ড-চাৰ্কল... এইবোৰে সিহঁত দুইটাকে কাষ চপাই আনিছিল।
গোটেই বেটছটোত অকল সিহঁত দুয়োটাহে অসমীয়া আছিল। বন্ধবাৰত খাৰ খোৱা জিভা দুখন সন্তুষ্ট কৰিবলৈ মাজে মধ্যে সিহঁতে "গাম-ডেলিকেছি"ৰ পর্ক ডিশ্য বা "ভজহৰি মান্না"ৰ মাছৰ জোল খাবলৈ ঢপলিয়াইছিল। এজাক বন্ধুৰ প্ৰকাণ্ড গ্ৰুপটোৰ বাহিৰতো... নিভৃত ভাবে...এসময়ত ঘনিষ্ঠ হৈ পৰিছিল ৰাগ আৰু পাহী।
পাহী প্ৰগলভা...চটফটীয়া ছোৱালী। খোৱা-বোৱা...কথা কোৱা...কাম-বন সকলোতে খৰতকীয়া। ৰ'বলৈ সময় নাই। খাৰাংখাচ ছোৱালীজনীয়ে আদৰুৱাকৈ... লেন-চেনাই.. মানুহক ভালৰি লগাব নাজানে। নিজৰ প্রিয় বিষয় "মাৰ্কেটিং"ত স্পেচিয়েলাইজ কৰে তাই। আনহাতে ৰাগ ল'ৰাটো ভীষণ ধীৰ-স্থিৰ, শান্ত স্বভাৱৰ। মানুহক মৰমলগা কথাৰে অনায়াসে মুহিব পাৰে। মায়াসনা তাৰ দুচকু... শান্ত সমাহিত ব্যক্তিত্ব।
"ফাইনেন্স" লৈ পঢ়িছিল সি। বাহিৰৰ দেশৰ বিয়াগোম প্ৰতিষ্ঠানত চাকৰিৰ প্ৰস্তাৱ পায়ো সি এই দেশতে থাকি গ'ল। নিজৰ মাটিৰ গোন্ধ এৰি সি নাযায় হেনো ক'তো।
"ভীষণ ইমপ্ৰেক্টিকেল তুমি, এনেকুৱা অফাৰ ৰিজেক্ট কৰে নেকি?" পাহীয়ে কৈছিল।
"তুমি যাব পাৰিবা, মোক ইয়াত এৰি অন্য জেগালৈ?"
চকুত চকু থৈ ৰাগে তাইক প্ৰশ্ন কৰিছিল। জীৱনত প্ৰথমবাৰ।
তাই থত-মত খাইছিল। সদায় সাধাৰণভাৱে কথা পাতি থকা ল'ৰাটোৰ চকুত দেখা পাইছিল অগাধ ভালপোৱা, এসাগৰ মৰম।
পাহী গলি মম হৈ গৈছিল। ৰাগৰ মায়াসনা দুচকুৰ আবেগত পাহী বোলা ভীষণ প্ৰেক্টিকেল, উৎপতিয়া ছোৱালীজনী জব্দ হৈছিল।
ইয়াৰ পিছত দুই বন্ধু বান্ধ খাইছিল অন্য এক এনাজৰীৰে। প্ৰথমে দুৰ্বাৰ প্ৰেম, তাৰ পাছত ঘৰৰ সন্মতিত বিয়া। বেংগালুৰুৰে দুটা নামজ্বলা ব্যক্তিগত খণ্ডৰ প্ৰতিষ্ঠানত জইন কৰিছিল দুয়োৱে। মোটা দৰমহা, সেই অনুপাতে যথেষ্ট দায়িত্ব। পাঁচ-বছৰীয়া চাকৰি জীৱনত দুয়ো দোপতদোপে উন্নতি কৰিলে। বিয়াৰ পিছত বেংগালুৰুৰে উঠি অহা এলেকাত এটা আটক-ধুনীয়া ফ্লেটো লৈ পেলালে। "ৰেচিডেন্সিয়েল এৰিয়া"...বেছ সুন্দৰ পৰিবেশ। ৰাগ আৰু পাহীৰ জীৱনটো মোটামুটি থান-থিত লাগিল।
ইয়াৰ বাহিৰে আছিল হৈ-হাল্লা কৰি, থিতাতে প্লেন বনাই উৎফুল্লিত কৰি তুলিব পৰা এজাক বন্ধু। ৰাগ আৰু পাহী ব্যস্ত হলেও নিজৰ ভাগে সুখবোৰ বিচাৰি লৈছিল। দুয়োৰে মাজৰ বুজাপৰা...মিলাপ্ৰীতি... বন্ধুত্ব...প্ৰেম...এইবোৰে সিহঁতৰ বন্ধুবোৰকো অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
অফিচৰ কামৰ প্ৰেশ্যাৰ দুয়োটাৰে প্ৰচণ্ড। কেৰিয়াৰ গঢ়াৰ বয়স। কষ্টও কৰে, ফুৰ্তিও কৰে। হ'লেও ৰাগে জীৱনটোক অলপ পাতলকৈ লয়।
"ইমান পাৰফেক্ট হৈ কি হ'ব পাহী, অলপ সহজভাৱে ল'বাচোন। এৰা ধৰা কৰিবা কথাবোৰ, ইমান ষ্ট্ৰেছ নল'বা।" অনবৰতে অফিচৰ কাম...ঘৰ-সংসাৰৰ চিন্তা মূৰৰ ওপৰত লৈ থকা শ্বাসাঘাত পাহীজনীক সি বুজায়।
পাৰফেকশ্যনিষ্ট, প্ৰেক্টিকেল পাহীৰ...কামবোৰ চিজিল, সুচাৰু-ৰূপে নহলে অশান্তি লাগে। তাই সুশৃঙ্খল মানুহ....অতি পৰিকল্পিত ভাৱে ঘৰুৱা বজাৰৰ পৰা ভাত-ৰন্ধালৈকে ৰাগ আৰু পাহীয়ে মিলিজুলি কাম কৰে। ঘৰৰ কাম কৰিবলৈ অহা দিদিজনীয়ে পাহীক কেতিয়াবা কয়,
"দিদি আপ বহুত লাকী হৌ, ভাইয়্যা কিতনা হেল্প কৰতে হে আপকৌ।"
"হেল্প? নিজৰ ঘৰৰ কামত আকৌ কিহৰ হেল্প?" পাহীৰ টিঙিচকৈ খংটো উঠে।
ৰাগে হো-হোৱাই হাঁহে।
ৰাগক "এমবাচি গৌল্ফ লিংক্স"ৰ অফিচত নমাই দিয়াৰ পাছত কো-কোৱাই গাড়ী চলাই নিজৰ অফিচলৈ যায় পাহী।
ৰাগে পিছত কয়,
"হ'ব দিয়া হে। কান্তা দিদিয়ে আৰু জেণ্ডাৰ নিউট্ৰেলিটিৰ সংজ্ঞা জানিবনে?"
পাহীয়েও হাঁহে।
"বিয়াৰ দুবছৰ তো হ'ল, নহয় জানো? বেবী প্লেন কৰা নাই?" ঘৰতে বনোৱা পায়চম অকণ দিবলৈ আহি কাষৰ ফ্লেটৰ শোভা নাৰায়্ণন আণ্টিয়ে পাহীক প্ৰশ্ন কৰে।
"পেহলে কেৰিয়াৰ থোড়া চেট হ' যায়ে, ফিৰ চ'চুঙ্গী আণ্টি। য়ে পায়চম বহুত টেষ্টি হে।" পাহীয়ে চমুকৈ শলাগি থয়।
মৰমলগা পাহীৰ থুতৰিটো চুই নিজৰ আঙুলিতে চুমা খাই শোভা আণ্টি হাঁহি হাঁহি যায়গৈ। এই আণ্টিৰেই ভৰি ভাঙোতে পাহীয়ে নিজে ড্ৰাইভ কৰি নি প্লাষ্টাৰ লগোৱাইছিল।
কথাবোৰ পাহীয়ে ভাবে,
"বেবী, কেঁচুৱা? নৌ নৌ!"
ল'ৰা-ছোৱালী সাংঘাতিক ভাল পাই ৰাগে। অসমলৈ গ'লেও বায়েকৰ ছোৱালীজনী, ককায়েকৰ ল'ৰা-ছোৱালীহাল লৈয়েই সি ব্যস্ত থাকে। কেঁচুৱাই হওক... পেন্দুকণাই হওক...বা অলপ ডাঙৰ ল'ৰা-ছোৱালীয়েও হওক...তাৰ ভীষণ লগ লয়। পাহীয়ে নোৱাৰে। বৰ বেছিকৈ কেঁচুৱা... ল'ৰা-ছোৱালী... এইবোৰৰ লগত তাই লাগি থাকিব নোৱাৰে। আমনি পায়। যোৱাবছৰ ঘৰলৈ যাওঁতে পাহীৰ বায়েকৰ ল'ৰা এটা হৈছিল। এদিনীয়া কেঁচুৱাটোও ৰাগে ধুনীয়াকৈ লৈ নিচুকাইছিল।
পাহীয়ে অবাক হৈ তাক চাইছিল।
ৰাতি বিচনাত শোভা আণ্টিয়ে কোৱা কথা ওলায়। ৰাগেও কৈ পেলায়,
"তেওঁ অৱশ্যে ভুল কোৱা নাই। কি কোৱা পাহী? আনোৱেই নেকি সৰু টিকলি পাহী এজনী?"
পাহী জাপ মাৰি উঠি বহে।
"কি কোৱা তুমি। বেবী? এতিয়াই? দুবছৰ হোৱাই নাই চোন আমাৰ বিয়াৰ?"
"তাতে কি হ'ল? আমাৰ সম্পৰ্কটোতো আৰু দুবছৰীয়া নহয়। যথেষ্ট ষ্ট্ৰঙ-এণ্ড-ষ্টেবল আমি। ফাইনেঞ্চিয়েলিও সবল। ৱি কেন ইজিলি হেভ এ বেবী নাও পাহী, হোৱাট চেই?"
"নৌ ৱে ৰাগ। চব সবল হ'লেও মই মানকসিকভাৱে প্ৰস্তুত নহয় এতিয়াই। মোক সময় লাগিব।"
"সময় কেতিয়াও সঠিক নহয় পাহী। নিজেই সিদ্ধান্তবোৰ ল'ব লাগিব।" ৰাগে বুজায়।
"ৰাগ, আমাৰ কেৰিয়াৰ এতিয়াও এটা পৰ্যায়লৈ অহাই নাই। অন্তত আৰু দুবছৰলৈ মই মনোযোগ দিবই লাগিব। মোৰ প্ৰমোশ্যনটোও বাকী। সেইটো হৈ গ'লে অলপ কেৰিয়াৰ ষ্টেবিলিটি আহিব। ইয়াৰ মাজত কিমান স্ট্রাগল... কিমান প্ৰেশ্যৰ...তুমিতো জানাই। কেঁচুৱা তুলিবলৈ সময় ক'ত আমাৰ?" তাই ৰাগক বুজাবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰে।
"বা'ক দেখিছা? গুণগুণ হোৱাৰ পৰা যোৱা এবছৰ বা পূৰা ঘৰত। চাকৰি জইন কৰোঁ বুলিও কৰিব পৰা নাই। নিজলৈয়ো সময় নাই।"
"কিন্তু তুমিও কেৰিয়াৰ ব্ৰেক ল'বই লাগিব বুলিতো কথা নাই? মেটাৰনিটি লীভ লৈ পিছত অফিচ কৰিবা। আৰু মই আছোঁ নহয়, কেঁচুৱাটোতো মোৰো হ'ব।"
"নৌ ৰাগ, মই কেঁচুৱা হ'লে অন্তত দুবছৰ ব্ৰেক ল'ম। সময় দিব বিচাৰো আমাৰ সন্তানক। অফিচ-বেবী-সংসাৰ চব একেলগে চম্ভালিবলগীয়া হ'লে মই হয়তো পগলা হৈ যাম।"
"কুল ডাউন পাহী, মই আছোঁ নহয়। তুমি অকলে চম্ভালিব নালাগে। মই চব মেনেজ কৰিম।" ৰাগে আশ্বাস দিয়ে। পাহীজনী উত্তেজিত হ'লে টেনশ্যন বাঢ়ে।
"তথাপিও মাদাৰচ জব ইজ মাদাৰচ। তুমি হাজাৰ সহায় কৰিলেও মোৰ ওপৰত চাপ পৰিবই। মই নোৱাৰিম। কেঁচুৱা এটা ডাঙৰ কৰা কিমান কমপ্লিকেটেড জানা? অকল জন্ম দিলেইতো নহয়, তাৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব ল'ব লাগিব, হিউজ ৰেস্পন্চিবিলিটি। মোৰ এতিয়া সময় ক'ত কোৱা?"
"হ'ব , ঠিক আছে। মই এনেয়েহে কৈ চাইছিলো।" ৰাগে কথা নবঢ়ায়।
"মোকো সন্তান এটা এদিন হয়তো লাগিবই। কিন্তু এতিয়াই মই সাজু নহয়। অন্তত আৰু দুটা বছৰ অপেক্ষা কৰা প্লিজ।" পাহী অলপ শান্ত হয়।
"এজ ইউ ৱিছ মেম। তুমি যেতিয়া সাজু হ'বা তেতিয়া আনিম কণমানিটোক অ'কে?" পাহীৰ নাকটো টিপি ৰাগে তাইক বুকুত সুমুৱাই ল'লে।
"আৰু মই জানোতো তুমি বেবীৰ পেন-পেননি, চুচু-পত্তি এইবোৰ কিমান বেয়া পোৱা।" ৰাগে জোকাই তাইক।
কথাটো হয়। গুণগুণ হোৱাৰ পিছত আনন্দতে কান্দি পেলাইছিল তাই। কিন্ত তাক অকণমান লোৱাৰ পিছতে কেঁচুৱাৰ ডাইপাৰ সলাব নোৱাৰো দেই বুলি তাক ৰাগৰ কোলাত দি দিছিল।
বায়েক ভিনিহিয়েকহতে হাঁহিছিল। মাকে কৈছিল "তয়ো যে কি এজনী মাক হ'বি গম পাইছোঁ আৰু আমি।"
"এইৰ একেবাৰেই মাকৰ গুণ নাই দেই...ধৈৰ্য, কোমলতা....এইবোৰ লাগে কেঁচুৱা তুলিবলৈ।" পাহীৰ মাকে ৰাগক ধেমালিৰে কৈছিল। ৰাগে কৈছিল "চিন্তা নাই মা, আমাৰ বেবীৰ মাক ময়ে হ'ম। পাহীয়ে খালী ডেলিভাৰ কৰি আৰাম কৰিব।"
কথাখিনি মনত পেলাই পাহীৰ মনটো কোমল হৈ যায়। তাই কুৰুকি কুৰুকি ৰাগৰ বুকুৰ ভিতৰলৈ সোমাই যায়।
ৰাগৰ প্ৰতি তাইৰ মৰম দিনক দিনে বাঢ়ে। ইমান বুজন....ইমান বিচক্ষণ জীৱন-সংগী ৰাগটো... তাইৰ বুকুখন ভৰি আহে। সাংঘাতিক ভাবে প্ৰেক্টিকেল তাইজনী তাৰ এটা কথাত লেউ-সেউ হৈ পৰে। কাজিয়া লাগিলেও সিহঁতৰ বান্ধোনটো অটুট। একোৱেই টলাব নোৱাৰে। সুখী সিহঁত।
"কিন্ত আজি হঠাৎ আকৌ কুকুৰৰ কথা কিয় উলিয়ালে ই?" কথাটোৱে পাহীক ভবাই তুলিলে।
"ঘৰখনত কেৱল আমি দুয়োটা, এই কথাটোৱে আমুৱাইছে নেকি তাক?"
"সি নতুনত্ব বিচাৰিছে নেকি?" পাহীয়ে লেপটপ বন্ধ কৰি ভাবি থাকিল।
কিন্তু পিছ মুহূৰ্ততে তাই ডাইনিং টেবুলত "চিকেন লজানিয়া" আৰু "ৰেড-ৱাইন"ৰে শনিবৰীয়া বিশেষ কেন্ডেল-লাইট ডিনাৰ সজাই থকা ৰাগক দেখি অমূলক চিন্তাবোৰ মনৰ পৰা জোকাৰি পেলাই দিয়ে।
সিহঁত খাবলৈ বহে। সুন্দৰকৈ সময়খিনি উপভোগ কৰে দুয়োৱে।
দিনবোৰ আগুৱাই যায়। পাহীয়ে দৈনন্দিন ব্যস্ততাৰ মাজত কেঁচুৱা... কুকুৰ...কাজিয়া...এইবোৰ সকলো পাহৰি পেলায়।
তাৰ পাছত, প্ৰায় দহদিনমান পিছত, তিনিদিনৰ বাবে তাই হোটেল ললিত অশোকত হোৱা কোম্পানীৰ "এনুৱেল ইভেণ্ট"ত যোগ দিবলৈ যায়। একে চহৰতে হ'লেও তাই সেই দুদিন হোটেলতে থাকিবলৈ লয়। মাৰ্কেটিং মেনেজাৰ হিচাপে কাৰ্য্যক্ৰমৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব তাইৰ দলৰ। গতিকে হোটেলত থাকি ল'লে সুবিধা।
ৰাগৰ অসুবিধা নাই। তাৰ এই কেইদিন কামৰ ব্যস্ততা অলপ কম। সি বোলে,
"মই আৰামত থাকিম। তুমি ভালকৈ ইভেণ্ট কৰাগৈ।"
কোম্পানীৰ অনুষ্ঠানটো পাহীৰ তত্বাৱধানত নিয়াৰিকৈ পাৰ হৈ গ'ল। তাইৰ বছৰজোৰা অসামান্য কৃতিত্বৰ বাবদ তাই সম্বৰ্ধনাও পালে। ফুলৰ টোৰা আৰু পুৰস্কাৰ সহ উবাৰ এখন লৈ তাই ফূট-গধূলিতে ঘৰ সোমালহি।
আহি দেখে ৰাগ ঘৰত।
"আজি চুটি ললোঁ বুজিছা। তুমিও আহিবা, গতিকে ভাতো ৰান্ধিলোঁ। হোটেলৰ ৰিচ্চ খাদ্য খাই চাগৈ তোমাৰ আমুৱাইছে। নেমু দিয়া দালি, সৰু আলু-গুটি ভজা আৰু কণী-আলু পিটিকা। হ'ব নে?"
তাই সোমাই অহাৰ লগে লগে ৰাগে ক'বলৈ ধৰিলে।
"আয়ু...মোৰ লখিমী হাজবেণ্ডটো" বুলি টপককৈ পাহীয়ে ৰাগক চুমা এটা খাই দিলে। নেমু দিয়া দালি বুলিলে তাই বলিয়া।
হঠাৎ পাহীয়ে এটা মৃদু ভূক-ভূকনি শুনিবলৈ পালে। কিবা এটাই কোমলকৈ তাইৰ ট্ৰাউজাৰটোত ধৰি টানিছে।
"উৱা এইটো চোন কুকুৰ?" তাই জঁপিয়াই উঠিল।
মৰমলগা মাখনৰঙী গোল্ডেন ৰিট্ৰিভাৰ পোৱালি এটাই তাইলৈ চাই অবিৰাম ভুকি আছে। তাৰ চকুত পাহীৰ প্ৰতি "মোৰ মানুহক তই কিয় চুমা খাইছ?" হেন ভাব।
ৰাগে তাক আলফুলে কোলাত তুলি ল'লে।
"বাখৰমুনু এইজনী তোমাৰ মা দেই। পাহী, এইটো আমাৰ শ্ৰীমান বাখৰ বৰদলৈ।"
"হোৱাত ননচেন্স? তুমি লৈয়েই আনিলা?" পাহী জকি উঠিল। তাইৰ ফালে কেৰাহিকৈ চাই ৰাগৰ গাল দুখন চেলেকি থকা বাখৰৰ সাংঘাতিকভাবে মৰমলগা মুখখনে তাইক গলাব নোৱাৰিলে।
ৰাগে তাৰ চিৰ পৰিচিত মৰমসনা হাঁহিটো মাৰি বাখৰৰ কাণ দুখন পিটিকি থাকিল।
"ইমান কষ্ট কৰি আহি ঘৰ সোমাইছোহি। আহিয়েই এই অশান্তি। কিবোৰ যে চপাই লোৱা নহয়! কৈছিলোঁ মই এইবোৰ জঞ্জাল চম্ভালিব নোৱাৰো বুলি।" চিঞৰি চিঞৰি নিজৰ ৰুমত সোমাই পাহীয়ে দুৱাৰখন কটহকৈ বন্ধ কৰি দিলে। খঙে-ৰাগে ফোঁপাইছিল তাই।
ৰাগে একো নকলে। পাহীক সি চিনে। আলফুলে বাখৰৰ মূৰত হাত ফুৰাই দিলে।
"মা কিন্তু সাংঘাতিক খঙাল, তুমি সাৱধানে থাকিবা দেই।"
বাখৰে কি বুজিলে সি হে জানে।
পাহীৰ খং জামৰাত ৰাতিলৈ দুয়োটাই শান্তভাৱে একেলগে খাবলৈ বহিল। ভোকৰ ভাতকেইটা তাই চুচি-মাজি তৃপ্তিৰে খালে। ৰাগে তাইৰ এৱাৰ্ড...ইভেণ্ট...এইবোৰৰ খবৰ ল'লে। খোৱাৰ মাজতে তাই চুটি চুটিকৈ উত্তৰ দি গল। তাইৰ অভিমান এতিয়াও শেষ হোৱা নাছিল।
ৰাতি তাই সোনকালে বিচনাত পৰিলগৈ। অলপ পিছত ৰাগ সোমাই আহি তাইক লাহেকৈ ক'লে,
"ই বাখৰ নহয় এতিয়াও এডজাষ্ট হোৱাই নাই। আচলতে বহুত সৰুতো। যোৱা দুৰাতি বহুত আমনি কৰিছিল...মই কোলাত লৈ নিচুকাব লাগে তাক। তোমাৰ ডিষ্টাৰ্ব হ'ব...গতিকে মই তাক লৈ দুদিনমান গেষ্ট ৰুমতে শোও... হ'ব নে?
"মোকনো কিয় সুধিছা...তোমাৰ পোৱালীয়ে কষ্ট পাব মই কি মানা কৰিম নেকি...ইমান জালিম নে মই? যোৱা তোমাৰ য'ত মন যায়।" এসোপা অভিমান বুকুত বান্ধি পাহীয়ে উত্তৰ দিলে।
আলফুলে পাহীৰ কপালত চুমা এটা খাই ৰাগ ওলাই গ'ল।
ইয়াৰ পিছৰ দিনবিলাক খৰকৈ পাৰ হ'ল। অফিচৰ কাম, ঘৰৰ কামৰ বাহিৰে ৰাগ বাখৰক লৈয়েই ব্যস্ত থাকিল। পাহীৰ কামৰ ব্যস্ততা বাঢ়িল। তাই বাখৰক লৈ বেছি বাক-বিতণ্ডা নকৰিলে। ৰাগক সুখী দেখি তায়ো মনে মনে থাকিল। কিন্তু উপযাচি বাখৰৰ লগত তাই মিতিৰালি পাতি উমলিব নোৱাৰিলে। তাইৰ হাতত সময়ো নাছিল। কামৰ ফাকতে তাই ৰাগ আৰু বাখৰৰ খেলখন চাই থাকিল।
বাখৰটো ৰাগ বুলিলে পাগল। ৰাগৰ চৌপাশে ঘূৰি ঘূৰি...নোমাল নেজডাল নচুৱাই নচুৱাই...সি যেনেকুৱাখন হে কৰে। ৰাগ আহি ঘৰ সোমালে সি উলাহতে জঁপিয়াই থাকে। মাজে মাজে উত্তেজনাত সি পাহীৰ ভৰিখনো জপটিয়াই ধৰে। কিন্তু পাহীয়ে তাক বেছি প্ৰশ্ৰয় নিদিয়ে।
"হব অ' যা এইটো, বাপেৰৰ ওচৰলৈ যা।" বুলি পাহীয়ে মৃদু ধমক দিয়ে।
লোকৰ কেঁচুৱাই হওক বা নিজৰ কুকুৰ পোৱালীয়েই হওক, পাহীয়ে লেন-চেনাই মৰম যাচিব নোৱাৰে। তাইৰ হেনো তেজতেই এই "মেল'ড্ৰামা"খন নাই।
দেওবাৰে ৰাগে বাখৰক গা ধুৱায়।
"বাবালি, তুমি গা ধুই ধুনু হ'বা দেই..." সি জনা নজনাকৈ গানো গায়।
ওলাই আহিব খোজা হাঁহিটো পাহীয়ে জোৰকৈ ৰখাই থয়। বিখ্যাত "গ্লোবেল কৰ্পৰেশ্যন"ৰ উদীয়মান "ইনভেষ্টমেণ্ট বেংকাৰ" অনুৰাগ বৰদলৈ...ঘৰত পিছে চেনেহৰ বাখৰৰ আদৰুৱা বাপেক।
"পাৰেও দেই ই ভাল পেনপেনাই থাকিব... " বায়েকক ফোনত কয় তাই।
"ভগৱানে তোক নিদিয়াখিনি তাকে দিলে দে।" বায়েকে ৰগৰ কৰে।
ৰাগৰ আদৰ যত্ন পাই বাখৰটো পটাপট ডাঙৰ হৈছে। সি অহা এমাহেই হ'বৰ হ'ল। দিনটো তাক কান্তা দিদিয়ে চায়..ভাত দিয়ে...ফুৰায়...আবেলি সময়ত বিল্ডিঙৰ পাৰ্কত লৈ গৈ খেলায়। ৰাগে তাইৰ দৰমহা আৰু কাম এইমাহৰ পৰা বঢ়াই দিছে।
ইয়াৰ মাজত ৰাগৰ অফিচৰ বিয়াগোম "ডীল" এটা ফাইনেলাইজ হৈ যায়। ফলত তাৰ কাম বাঢ়ে। আজিকালি গধূলিয়ো ঘৰ সোমাই ৰাগে বহুত ৰাতিলৈ লেপটপত ব্যস্ত থাকে। পাহীৰ লগত ব্ৰেকফাষ্টৰ সময়ত ঘৰুৱা প্ৰয়োজনীয় কথাখিনি পতাৰ বাহিৰে তাৰ বেলেগকৈ সময় নোলায়। তাইৰো লৰা-লৰি,...দৌৰা-দৌৰিবোৰ থাকেই। বাখৰক এইকেইদিন কান্তা দিদিয়েই গধূলিলৈকে আলপৈচান ধৰি ৰাখিছে। মানুহৰ সংগ বিচৰা বাখৰটোৱে যেন ৰাগক বহুত মিচ কৰিছে।
শুকুৰবাৰে "ডীল ক্ল'জিং"। ৰাগে পাহীক অফিচৰ পৰা দুপৰীয়াতে ফোন কৰে,
"মোৰ আজি দেৰি হ'ব। তুমি মোলৈ নৰখিবা দেই।"
"ঠিক আছে। মই চাগে আজি কৃতিকা আৰু ভেংকটৰ লগত ডিনাৰ কৰিবলৈ যাম। মোৰো দেৰীয়েই হব। অল ডা বেষ্ট ফৰ টু-ডে।" পাহীয়ে শুভেচ্ছা জনায়। "থেংক ইউ পাহী, এনজয় ইয়ৰ ইভিনিং।" সি ফোনটোৰ সংযোগ বিছিন্ন কৰি কামত মনোযোগ দিয়ে।
ৰাতি তাৰ কাম শেষ হওঁতে প্রায় ৯ বাজিল। তাৰ পাছত ক্লায়েন্টৰ সৈতে হোটেল লীলা-পেলেচত "ৱৰ্কিং ডিনাৰ"। হেড-অফিচৰ মানুহখিনিয়ে তাৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিলে। সম্ভাৱনাপূর্ণ কেৰিয়াৰটো আগবঢ়াবলৈ তাক মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ হেড-অফিচত জইন কৰিবলৈও আমন্ত্ৰণ কৰিলে। ৰাগে কেৱল "ভাবি চাম" বুলি শলাগি থ'লে।
সি আহি এপাৰ্টমেণ্ট কমপ্লেক্সত সোমাওঁতে প্ৰায় মাজনিশা। সম্পূৰ্ণ কমপ্লেক্সটো নিৰ্জনতা আৰু অন্ধকাৰত ডুবি আছিল। দূৰৈত কুকুৰ কেইটামানৰ ভূক-ভূকনি সি শুনিবলৈ পালে।
"আই হ'প কান্তা দিদিয়ে বাখৰক ঠিকমতে চাই গৈছে। শুলে নে নাই বা?" মনতে ভাবিলে ৰাগে।
"কাইলৈৰ পৰা পাহী আৰু বাখৰ দুয়োটাকে সময় দিম।" সি থিৰাং কৰিলে।
ক্লান্ত খোজেৰে আহি নিজৰ চাবিটোৰে অকণমানো শব্দ নোহোৱাকৈ সি ফ্লেটৰ সদৰ দুৱাৰখন খুলিলে। পাহীক জগুৱাই আমনি দিব নুখুজিলে সি। বৰ পাতল টোপনি তাইৰ। এবাৰ ভাঙিলে সহজে নাহে।
লিভিং ৰুমটো তেনেই অন্ধকাৰ। সি প্ৰথমে গেষ্টৰুমৰ দুৱাৰ খুলি লাইট অন কৰি চৌদিশে চকু ফুৰালে।
বাখৰ ইয়াত নাই।
ৰাগ নাথাকিলে বাখৰ ষ্টাডি ৰুমৰ বীন-বেগটোত শুই থাকে। গতিকে ৰাগে বিশেষ চিন্তা নকৰিলে। সাৰি-শব্দ নাই যেতিয়া তাতে শুই আছে চাগৈ। লৰা-লৰিকৈ কাপোৰ সলাই সি মুখ-হাত ধুই ল'লে।
শুবলৈ বুলি আহি সিহঁতৰ বেডৰুমৰ দুৱাৰখন লাহেকৈ খুলিলে। ৰূমটোত জিৰ' পাৱাৰৰ বাল্ব এটা জ্বলি আছে। বেংগালুৰৰ শীতল বতাহখিনি অনুভৱ কৰিব পৰাকৈ ৰূমটো ঠাণ্ডা।
"কিংগ চাইজ বেড"খনৰ সোঁমাজত পাহি শুই আছে। তাই গভীৰ টোপনিত। তাইৰ বুকুৰ মাজত সেইটো বাখৰ। সিও নিশ্চিন্ত মনে শুই আছে। তাৰ অকণি অকণি আগ ঠেং দুটাৰে সি পাহীৰ হাতটো মেৰিয়াই ৰাখিছে। পাহীৰ এখন হাত তাৰ পিঠিত। এখন তাৰ কাণত। দুয়োটা টোপনিত লালকাল।
"পাহীজনী মোৰ..." বুলি মিচিকিয়াই হাঁহি ৰাগে লাহেকৈ দুৱাৰখন জপাই ওলাই আহিল।
তাৰ খুব ভাগৰ লাগিছিল। দেহৰ অৱসাদ আৰু মনৰ তৃপ্তিখিনি লৈ সি লিভিং ৰুমৰ চোফাখনতে বাগৰ দিলে।
পৰম প্ৰশান্তিত তাৰ চকুহাল জাপ খাই আহিল।(
সমাপ্ত)
✍ © ৰূপালীম মহন্ত
১৮.০৮.২০২০
