(এক মিনিটৰ গল্প)
"ইমান ভাল ল'ৰাটো কিয় ৰিজেক্ট কৰিলি নমি, আমি হ'লে থপিয়াই লোৱাদি ললোঁ হয় পাই।"
আধ্যৱন্ত পৰিয়ালৰ সুন্দৰ ইঞ্জিনিয়াৰ দৰা ৰাহুলৰ প্ৰস্তাৱ নমি ওৰফে নিৰ্মিতাই নাকচ কৰাৰ কথা তাইৰ বান্ধৱী প্ৰীতিয়ে কোনোপধ্যেই হজম কৰিব পৰা নাই।
"তেওঁলোকৰ বংশত বোৱাৰীয়ে চাকৰি নকৰে বোলে। ইমান ধন-সম্পত্তি যে সাতপুৰুষ বহি খালেও নুধুকাই, গতিকে বোৱাৰীয়ে ঘটি নুখুৱালেও হ'ব বোলে।"
"অহ! আৰু তইতো বহুত কেৰিয়াৰিষ্ট। বুজিছোঁ। পিছে ৰাহুলক বুজাই নক'লি কিয়?"
"কৈছিলোঁ। মোৰ বাবে মোৰ পঢ়া-শুনা, কেৰিয়াৰ হ'ল মোৰ আইডেনটিটি।"
"তেতিয়া, ৰাহুলে কি ক'লে?"
"ঘৰত মাকহঁতক খুব বুজালে। কৈছে মোক অনুমতি দিব হেনো চাকৰি কৰিবলৈ। প্ৰথমবাৰ, কেৱল ৰাহুলৰ মুখলৈ চাই মোক হেনো এই পাৰ্মিশ্যন দিব।"
"আৰে, এইটোতো বহুত ভাল কথা নমি। তাৰ পাছতো তই কিয় নাকচ কৰিলি তাক? তোৰ কি মাথাত গোবৰ আছে?"
প্ৰীতিৰ আক্ষেপৰ শেষ নাই।
"মাথাত কি আছে নাজানো, কিন্তু কলিজাত আত্মসন্মান মোৰ আছে প্ৰীতি। মই আজিৰ যুগৰ ইনডিপেণ্ডেণ্ট ছোৱালী। নিজৰ যোগ্যতাৰে আৰ্জন কৰা চাকৰিটো কৰিবলৈ মোক কাৰোবাৰ পাৰ্মিশ্যনৰ প্ৰয়োজন আছে জানো ক? আজি মোক তেওঁলোকে এলাও কৰিছে, কাইলৈ মোক এইটো কথাই বাৰেপতি শুনাব, আৰু সেই দানত দিয়া ফ্ৰীদম কণৰ বাবদ গোটেই জীৱন দায়বদ্ধতাৰ বান্ধোনত ৰাখিব।"
প্ৰীতি নিশ্চুপ। নমিৰ যুক্তিটো যুগুত।
"মোৰ ফ্ৰীদম মোৰ অধিকাৰ। তেন্তে ক, মই খুজি লোৱা ফ্ৰীদম কিয় ল'বলৈ যাম?"
✍ © ৰূপালীম (বেংগালুৰু)
২০.০৬.২০২০
xxxxxxxxxxxxxx
No comments:
Post a Comment