(এমুঠি অনুগল্প)
গৰল
চিগাৰেটটো জ্বলাই ধোঁৱাৰ কুণ্ডলীৰ সৈতে জীৱনৰ বিষাদবোৰ, যোৱানিশাৰ আঘাটবোৰ তাই বতাহত এৰি দিয়ে।
সহকৰ্মী বান্ধৱীয়ে সকিয়ায়, "এৰি দে, বিষাক্ত।"
"এৰা, এৰিম", তাই ভাবে। চিগাৰেটটোতকৈ তাইৰ শিৰৰ সেন্দূৰখিনি বৰ্তমান অধিক বিষাক্ত হৈ উঠিছে।
ভুৱা
"আজি অমিতাভৰ বিয়া।"
মোৰ কলেজৰ সহপাঠী জাহ্নৱীয়ে সুদূৰ আমেৰিকাত থকা অমিতাভৰ জীৱনসংগীৰ সৈতে ফটোখন ৱাতচ্এপ কৰি পঠিয়াই দিছিল।
মই থৰ লাগি দুয়োকে চাই ৰ'লো। অমিতাভ সুখী।
চকুহাল সেমেকি উঠিল।
পাঁচটা বছৰ আগতে মনত অলপ সাহস বান্ধিব পৰা হ'লে মোৰ প্ৰেম অমিতাভ আজিও মোৰ কাষতেই থাকিল হয়। সমাজক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ অনা মোৰ অসুখী সংসাৰৰ অসুখী পত্নী পাৰমিতা নহয়।
চিহ্ন
পাঁচ বছৰৰ পিছত প্ৰাক্তন প্ৰেমিকাক অকস্মাত দেখা পাই সি সুধি পেলালে "মোৰ কথা মনত নপৰে?"
হঠাৎ এৰা এৰি হৈছিল সিহঁতৰ।
"নপৰে। সম্বন্ধ চিঙাৰ পৰাই তোমাৰ সকলো স্মৃতি মই মোহাৰি পেলাইছোঁ।"
প্রাক্তনৰ অভিমান ভৰা উত্তৰে তাক টলাব নোৱাৰিলে। তাৰ দহা চকুহাল তিৰবিৰাই উঠিল।
ঠিক তাইৰ হাত ধৰি থকা পাঁচ বছৰীয়া ল'ৰাটোৰ দহা চকুযুৰিৰ দৰেই।
✍ © ৰূপালীম
No comments:
Post a Comment