আত্মজা

আত্মজা

(চুটিগল্প)

কেকটোৰ মিশ্ৰণখিনি সযতনে পাত্ৰটোত ঢালি দি তাই অভেনটোৰ ভিতৰত সুমুৱাই দিলে। এইটো হ'লেই তাইৰ কাম শেষ, আজৰি হৈ সন্ধিয়াৰ বাবে নিজে সাজু হ'ব পাৰিব।

বৰ্ণিলে কৈছিল, "নামকৰা বেকাৰীৰ পৰা থ্ৰী টায়াৰ চকলেট ট্ৰাফল কেক অৰ্ডাৰ কৰিছোঁ মুগ্ধা, আকৌ তুমি কিয় কষ্টখন কৰিছা? মাটন বিৰিয়ানী, টাৱা-ভেজ, চিকেন কোৰ্মাৰ উপৰিও অতগাল ষ্টাৰটাৰ্ছ ৰান্ধিছাই চোন!"

ৰান্ধিছে। ৰাতিপুৱাৰ পৰা তাই খদম-দম লগাই কাম কৰি আছে। কিন্তু একমাত্ৰ জীয়াৰীৰ প্ৰথম জন্মদিন বুলি কথা। হাজাৰ সুস্বাদু ব্যঞ্জন থাকক আলহীলৈ বুলি, মাকজনী হৈ নিজহাতে কেক এটা নবনালে চলিব নে? মুগ্ধাৰ শাহুৱেকেও নাতিনীৰ জন্মদিন বুলি ৰাতিপুৱাই চাকি বন্তি দি মাহ-প্ৰসাদ অকণ মৌক খুৱাই দিছিল। নিজ হাতে পায়সো ৰান্ধি খুৱালে। মিল্ক-মেইড দি বনোৱা পায়স খাবলৈ পাই মৌৰ কি ফুৰ্তি!

আৰু বৰ্ণিল নিজে। ছোৱালীৰ জন্মদিন বুলি কিমান উথপথপ তাৰ।

সেই উথপথপ অৱশ্যে আজিৰ নহয়। মৌ বৰ্ণিলৰ জীৱনলৈ অকণমানি পৰীজনী হৈ অহাৰে পৰা সি জানো আন কিবা বস্তু দেখা পাইছে? তাৰ দীৰ্ঘকালৰ প্ৰেয়সী আৰু বৰ্তমানৰ প্ৰিয়তমা পত্নী মুগ্ধা, আন নালাগে নিজৰ চেনেহৰ জন্মদাত্ৰী মাকো হৈ পৰে মৌৰ সমুখত তাৰ জীৱনত গৌণ।

মৌক লৈ কৰা বৰ্ণিলৰ আলহ উদৰ দেখি মুগ্ধা আৰু শাহুৱেকে হাঁহে। "বাপেকী আৰু ই হে হৈছে পৃথিৱীত। মৌক পালে বৰ্ণিলৰ একোৱেই নালাগে।"

"অকল বৰ্ণিল কিয় মা, মৌৱেও চোন দেউতাকক পালে ভোক পিয়াহ সকলো পাহৰি। দিনটো তাইৰ লগত খাটি মৰোঁ আমি দুইজনী, অথচ গধূলি বৰ্ণিলক পালে তাই আমালৈ কেঁৰাহিকেও নাচায়।"

কথাটো সঁচা। বৰ্ণিল মৌ বুলিলে পাগল। জীয়েক তাৰ জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰাপ্তি। আৰু জীয়েকৰ বাবে আদৰুৱা দেউতাক "পাপাম" সবাতোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ।

"চোৱা, মোৰ মাজতো তাই মাক এজনী বিচাৰি পায়, সেয়েহে মই পাপাম। তাইৰ জীৱনৰ প্ৰথম শব্দই পাপাম।" বৰ্ণিলে গৌৰৱৰে কয়।

"লোকৰ কেঁচুৱাই প্ৰথমেই মা বোলে, আমাৰ আকৌ টান শব্দত হে ধৰিলে।" মুগ্ধাৰ মৰমৰ অভিযোগ।

সন্তান মৌৰ কাণ্ডবোৰে সিহঁতৰ দিন-ৰাতি বোৰ পৰিপূৰ্ণ কৰি ৰাখে।

অথচ এসময়ত মুগ্ধা আৰু বৰ্ণিলে এনে এক সন্তানৰ আশা এৰিয়েই দিছিলে। বিয়াৰ চাৰি বছৰ মানলৈ তৃতীয় ব্যক্তিৰ আগমন নোহোৱাত এটায়ো মূৰ ঘমোৱা নাছিল। নিজৰ কাম লৈ, সংসাৰ লৈ দুয়োটাই সুখী আছিল, ব্যস্ত আছিল।

কিন্তু বছৰৰ পিছত বছৰ বাগৰিছিল, আৰু এটা সময়ত কাংক্ষিত বস্তুটো বিচাৰি সিহঁত ভাগৰি পৰিছিল। প্ৰাকৃতিক প্ৰক্ৰিয়াত সন্তান লাভ কৰিবলৈ অক্ষম হোৱাত প্ৰচুৰ ধন ভাঙি চিকিৎসা কৰাইছিল। ধৰা পৰাকৈ দোষ একোৱেই নাছিল। না মুগ্ধাৰ, না বৰ্ণিলৰ।

"চব ঠিকেই আছে মিষ্টাৰ এণ্ড মিছেছ বৰঠাকুৰ। চিকিৎসা কৰিবলগীয়াকৈ আপোনালোকৰ একো সমস্যা নাই। কিন্তু কেতিয়াবা চব ঠিক থাকিও সকলো প্ৰাপ্তি নহয়...." চহৰৰ নামজ্বলা অমায়িক ডাক্টৰজনৰ কথাবোৰ আজিও মুগ্ধাৰ কাণত বাজি উঠে।

নিৰাশ হ'লেও বৰ্ণিলে নিজকে চম্ভালি লৈছিল।

"একো নহয় মুগ্ধা, আমি আছোঁ নহয়, ইটো সিটোৰ বাবে।" হ'লেও মুগ্ধাই মানি ল'ব পৰা নাছিল। তাই চূড়ান্তভাবে হতাশ হৈ পৰিছিল। তেনে সময়ত দুহাত আঁকোৱালি তাইক তুলি ধৰিছিল সাদৰি শাহুৱেক, ভগ্নীসম নন্দেক আৰু বন্ধুতকৈয়ো আপোন বৰ্ণিলে। শাহুৱেকে তাইক বুজাইছিল, সাহস দিছিল,

"সময়তকৈ আগত, আৰু ভাগ্যতকৈ বেছি কোনেও একো নাপাই আই, তহঁতে চিন্তা কৰি থাকিবলৈ বাদ দে। নিজৰ জীৱনটো সুখী মন এটা লৈ কটা, ঈশ্বৰে নিশ্চয় এদিন চকু মেলি চাব।"

ঈশ্বৰে সঁচাকৈ চকু মেলি চাইছিল। আশা এৰি দিয়াৰ পিছত এদিন সিহঁতৰ জীৱনলৈ আশীৰ্বাদ হৈ আগমন ঘটিছিল মৌৰ। সিহঁতৰ ৰিক্ত বুকুবোৰ ভৰি পৰিছিল মৌৰ মিঠা হাঁহি আৰু অস্ফুট কলকলনিৰে। কোনোদিনে দুখ প্ৰকাশ নকৰা বৰ্ণিলে তাইক কোলাত লৈ চকুপানীৰ বন্যা বোৱাইছিল। শাহুৱেকৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙিছিল। আৰু নন্দেক আৰু মুগ্ধাই মৌক মৰমৰে বুৰাই পেলাইছিল।

মৌ হোৱাৰ অলপ দিন পিছতেই সেইখন চহৰ এৰি পেলাইছিল মুগ্ধাহঁতে। পেলাবলৈ বাধ্য হৈছিল।

ওচৰ চুবুৰীয়া আৰু কিছুমান আত্মীয়ৰ আত্মীয়তাৰ আঁৰৰ আঘাতবোৰে সিহঁতক পিষ্ট কৰিছিল। তেওঁলোকৰ সুহৃদয়তাৰ আঁৰৰ কৌতুহল, আত্মীয়তাৰ আঁৰৰ অনাধিকাৰ প্ৰবেশবোৰ মুগ্ধাহঁতে হজম কৰিব পৰা নাছিল। মৌ অহাৰ আগলৈকে তেওঁলোকে নিক্ষেপ কৰা পুতৌৰ চাৱনিবোৰে সিহঁতক ইতিমধ্যেই দুৰ্বল কৰিছিল, তথাপিও সহ্য কৰি গৈছিল। কিন্ত মৌ অহাৰ পিছত সেই মানুহৰ অবাঞ্ছিত দখলবোৰে সিহঁতক শান্তিৰে থাকিবলৈ দিয়া নাছিল। সহ্যৰ সীমা পাৰ হৈ যোৱাৰ উপক্ৰম ঘটিছিল। অনবৰতে এক শ্বাসৰুদ্ধ পৰিবেশৰ সৃষ্টি হৈছিল।

মৌ তেওঁলোকৰ জীৱনলৈ অহাটো যেন বোধগম্য হোৱা নাছিল মানুহবোৰৰ।

বৰ্ণিলৰ চাকৰিৰ ট্ৰেন্সফাৰে এসময়ত বৰঠাকুৰ পৰিয়ালক সকাহ দিছিল। মৌক সময় দিবলৈ মুগ্ধাই স্বইচ্ছাই চাকৰিটো এৰি দিছিল। মফশ্বলীয়া চহৰখনত আহি থিতাপি লোৱাৰ পিছতে গোট খাইছিল নতুন বন্ধু-বান্ধৱ, ওচৰ-চুবুৰীয়া। সৰু চহৰখনৰ মানুহবোৰৰ ব্যৱহাৰ আছিল নিভাঁজ, অকৃত্ৰিম। আৰু সেই সহজ সৰল মানুহখিনিৰ চকুৰ মণি হৈ পৰিছিল মৌ। মুগ্ধাহঁতে স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলাইছিল।

সেইখিনি অনাত্মীয় মানুহৰ আদৰৰ মৌকেই উপলক্ষ কৰি আজি প্ৰথমবাৰ মুগ্ধাহঁতে এইখন ঘৰত অনুষ্টুপীয়াকৈ কিবা এটা আয়োজন কৰিছে। অতি কম সময়তে আপোন হৈ পৰা মানুহখিনি মাতি খুৱাবও, মৌৰ প্ৰথম জন্মদিনৰ দিনটো উদযাপনো কৰিব। 

"বৌ, ষ্টাৰটাৰ্ছ খিনি গ্ৰীল কৰোঁনে? মই কিন্তু ৰেডি। তুমি সাজু হোৱা গৈ যোৱা। ৰঙা শাড়ীখন পিন্ধিবা।"

নন্দেক বন্যাৰ মাতত মুগ্ধাৰ তন্দ্ৰা ভাঙিল। যোৱা বছৰ বিয়া হোৱা বন্যা জোঁৱাই নীলিমৰ সৈতে ভতিজীৰ জন্মদিন বুলিয়েই থকাকৈ আহিছে। দুয়োজনীয়ে মিলি যোৱা-ৰাতিয়েই সাজু কৰি থোৱা ষ্টাৰটাৰ্ছখিনি গ্ৰীল কৰিবলৈ দি মুগ্ধা শাহুৱেকৰ ওচৰলৈ বুলি গুচি আহিল। 

খোপাটো বান্ধি থকা শাহুৱেকক তাই সুধিলে,

"মা আপুনি ওলাইছে ন? চাহ একাপ দিম নেকি?"

শাহুৱেক সুগঢ়ী। পাতল গুলপীয়া কাপোৰযোৰৰে তেওঁক সাক্ষাৎ গোসাঁনীহেন লাগিছে। 

"নালাগে, তুমি দিনটো পাকঘৰতে লাগি আছা। যোৱা ৰেডি হোৱাগৈ, মই চাহ কৰিম। আলহী কিমান বজাত আহিব?"

শাহুৱেকৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়াৰ আগতেই মৌক কোলাত লৈ বৰ্ণিল আহি ওলালহি।

"আমাৰ ড্ৰয়িং ৰুমৰ ডেকোৰেশ্যন শেষ কিন্তু। এতিয়া তোমালোক মহিলা সমিতি সাজু হোৱাৰ হে কথা।"

মুখেৰে বেলুন ফুলাই ফুলাই বন্যাৰ গিৰীয়েকে নীলিম সোমাই আহিল। বিয়াৰ পিছত সামান্য ওলাই পৰা পেটটো মোহাৰি মোহাৰি সি কৈ উঠিল,

"চাহ খাম বৌ। লগতে কিবা অকণ খাবলৈও দিব দেই। দিনটো হাৰ হাইনেছ মৌৰ চাৰ্ভিছত ভোক লাগি গৈছে।"

বিয়াৰ আগৰ খীন চেহেৰাৰ নীলিমক খুৱাই খুৱাই বন্যাই শকত কৰিলে বুলি সি প্ৰায়েই অভিযোগ কৰে।

"তাইৰ নিজৰ  নিচিনা থোলোকা কৰিছে মোক। মানুহে আমাক আজিকালি দেখিবলৈ একে বুলি কয়। বোলে দুয়োটা হেনো টুইন্স যেন।"

তাৰ কথাত সকলোৰে হাঁহি উঠি গ'ল। নীলিমটো ধেমেলীয়া স্বভাৱৰ, অত্যন্ত ফুৰ্তিবাজ ল'ৰা। বন্যা আৰু তাৰ ভৰপূৰ প্ৰেমৰ সংসাৰখনত নোদোকা নহৈ উপায় নাই। 

বন্যাই লগে লগে কৈ উঠিল, "বেছি মৰম থাকিলে বোলে এটা সময়ত হাজবেণ্ড-ৱাইফ দেখিবলৈ একে হৈ যায়। ভাই-ভনী লেখীয়া।"

"হ'ব শ্ৰীমতী, তুমি মোৰ ঘৈণী হৈয়েই থাকা, ভগ্নী নহয়।" নীলিমৰ কথাত তাই আকৌ কৈ উঠিল,

"সঁচা জানা। অকল হাজবেণ্ড-ৱাইফ কিয়? যি কোনো মৰমৰ বান্ধোনৰ ক্ষেত্ৰত খাতে কিন্তু কথাটো। তেজৰ সম্পৰ্ক নথকা কৈও কিছুমান সম্পৰ্কত আত্মিক মিল থাকে, তেতিয়াই মানুহবোৰ আনৰ চকুত দেখিবলৈও একে যেন হৈ পৰে।"

"তেন্তে বৰ্ণিল আৰু মোৰ মাজত মুঠেই মৰম নাই। আমি দেখিবলৈ ইমান বেলেগ।" মুগ্ধাৰ ফুলা মুখখন দেখি বৰ্ণিল ব্যস্ত হৈ উঠিল। খন্তেকতে ঘৰখনত হাঁহি এছাটি চিটিকি পৰিল। 

সেই হাঁহিৰ পোহৰ সন্ধিয়ালৈ অতিথিৰ সমাগমৰ পিছতো অব্যাহত থাকিল। সাজি-কাঁচি ধুনীয়াজনী হৈ মৌ মানুহৰ কোলাই কোলাই মৰম বুটলি ফুৰিল। নীলিমৰ ধেমেলীয়া কথা আৰু শাহুৱেকৰ অতিথি আপ্যায়নৰ আদৰ সাদৰৰ মাজত বৰ্ণিল আৰু মুগ্ধাই আজিৰ দিনটোৰ যেন সাৰ্থকতা বিচাৰি পালে। বন্যাই ইতিমধ্যেই খোৱা বস্তু আৰু কৌল্ড ড্ৰিংক্সৰ দায়িত্ব লৈ মুগ্ধাৰ কষ্ট বহুখিনি লাঘৱ কৰিছিল। হাঁহিৰে মুখৰিত হৈ পৰা ঘৰখন দেখি মুগ্ধা সন্তুষ্ট হৈছিল। নেদেখাজনক সেৱা এটা জনাই কৃতজ্ঞতা জনাইছিল। 

জীয়েকৰ জন্মদিন আজি। মুগ্ধাৰ প্ৰাণৰ পুতলা, বৰ্ণিলৰ হিয়াৰ আমঠু, মৌৰ জন্মদিন। 

সেই মৌ, যি বৰ্ণিলৰ ঔৰষজাত নহয়, মুগ্ধাৰ নিজৰ গৰ্ভৰ পৰা জন্ম লোৱা সন্তান নহয়।

মৌ সিহঁতৰ নিজৰ নহয়। 

বৰ্ণিলৰ এক চিনাকি চিকিৎসক বন্ধুৰ জৰিয়তে হস্পিতালত ধৰ্ষণৰ বলি কোনো এক নাবালিকাই প্ৰসৱ কৰি এৰি থৈ যোৱা মৌৰ খবৰ পাইছিল সিহঁতে। আতুৰত যোৱাদি দৌৰি গৈছিল নৱজাতকটিক চাবলৈ। পুলিচ, উকীল, কাছাৰী কৰি শেষত আইনী প্ৰক্ৰিয়াৰে সাত দিনীয়া মৌক আনি ঘৰ সুমুৱাইছিলহি। 

ভাগিবলৈ ধৰা সপোনবোৰে যেন আকৌ ঠন ধৰি উঠিছিল। পৃথিৱীৰ সমস্ত আকুলতা আহি সিহঁতৰ বুকুত থুপ খাইছিলহি। আৰু যেন একো অভাৱ, একো নোপোৱাৰ অনুভূতিয়ে আমনি দিব নোৱাৰে সিহঁতক। 

কিন্তু শান্তিৰ দিন মুগ্ধাহঁতৰ কপালত সহজে লিখা নাছিল। 

মৌৰ মাহেকীয়া অনুষ্ঠানৰ দিনা ভোজ খাই উঠা এচাম আত্মীয়-স্বজনৰ কটাক্ষবোৰে সিহঁতক ৰেপি ৰেপি কাটিছিল। মৌক উপহাৰ এসোপা দি, গাল টিপি মৰম কৰি তেওঁলোকে গৰল উজাৰিছিল,

 "আনিলা আনা বাৰু, অচিন কাঠৰ থোৰা। কিন্তু নিজৰ চেষ্টা এৰি নিদিবা। তেজৰ সম্বন্ধ বেলেগ বস্তু। কোনোবা বিজতৰিয়া ছোৱালী এজনী আনি ঘৰ সুমুৱালা। এডপ্ত কৰিলেও জনা-শুনা, সম্পৰ্কীয় মানুহৰ পৰা ল'ব লাগিছিল। আমাৰ পৰা পৰামৰ্শ লোৱাহেতেন ঠিক বাট দেখুৱালো হয়।"

সন্তানহীন বুলি অনবৰতে মুগ্ধাক অৱমাননা কৰি অহা খুড়ী-শাহুৱেকে অলপ সীমা অতিক্ৰমেই কৰি পেলাইছিল,

"এই ছোৱালীজনী ডাঙৰ হ'লে তোমালোকৰ লগত কোনো মিল নাথাকিব! কি কৰিবা তেতিয়া? সময়ত কিন্তু তেজে হে তেজক তৰিব।"

মানুহবোৰে খান্দি উলিয়াব বিচাৰিছিল মৌৰ তেজৰ ৰহস্য। 

উত্তৰহীন হৈ পৰিছিল মুগ্ধা।

এইবোৰ মানুহৰ মাজত মৌক সিহঁতে মানুহ কৰিব?

সিহঁত নিজে মানুহ হৈ ৰ'ব নে?

মানুহবোৰৰ প্ৰশ্ন শেষ হ'লেও উৎকণ্ঠাৰ অন্ত হোৱা নাছিল। তেওঁলোকে উশাহ বন্ধ ৰাখি বাট চাব খুজিছিল মুগ্ধাহঁতৰ সপোনবোৰৰ ছন্দপতনৰ। 

সন্তান প্ৰাপ্তি হ'লেও সিহঁতক পিতৃ-মাতৃ হোৱাৰ সুখকণ যেন দিব বিচৰা নাছিল মানুহবোৰে।

বৰ্ণিল খঙত ফাটি পৰিছিল। 

আৰু সেই সময়তে আহিছিল ট্ৰেন্সফাৰৰ খবৰটো। তিনিমহীয়া মৌক বুকুত বান্ধি মুগ্ধাহঁত গুচি আহিছিল, অচিন এই চহৰলৈ। য'ত কোনেও সিহঁতক চিনি নাপায়। পালেও, মৌ কোন নাজানে। নাজানে মৌৰ উদ্ভৱৰ কাহিনী। 

আৰু সেইবোৰ নজনাকৈয়ে সৰল চহৰখনৰ সৰল, অনাত্মীয় মানুহখিনি হৈ পৰিছিল মুগ্ধাহঁতৰ অতিকৈ আপোন। 

সেই মানুহখিনিয়ে আজি খোৱা বস্তুৰ জুতি লৈ লৈ বন্যা আৰু নীলিমহঁতৰ লগত কথা পাতিছে, মৌক যিমান পাৰে সিমান মৰম কৰিছে, নিষ্কলুষ ভাবে তাইৰ জন্মদিন উপভোগ কৰিছে। প্ৰথমবাৰ লগ পোৱা বন্যাক দেখি কাষৰ ঘৰৰ ফুকননী জেঠায়ে শাহুৱেকক কৈ উঠিছে,

"তাকে হে পাই, মই চাই হে আছোঁ পৰহিৰে পৰা, ছোৱালীজনীৰ চেহেৰাৰ ইমান মিল আছে আপোনাৰ সৈতে। মই ভাবিছোৱেই মিছেছ বৰঠাকুৰৰ ছোৱালী নিশ্চয়। ইমান একে গঢ়টো। মাক চাই জীয়েক হৈছে। সুগঢ়ী। "

মুগ্ধাৰ বুকুখন ধপধপাই উঠিল। ফুকননী জেঠাইৰ সহজভাৱে কোৱা কথাখিনি তাই সহজভাৱে ল'বলৈ অপাৰগ হ'ল। 

এইবাৰ মুগ্ধাৰ লগত মৌৰ চেহেৰাৰ অমিলখিনি উলিয়াই পেলাব নেকি এওঁলোকে? এদিন নহয় এদিন মৌৰ সত্য উদ্ঘাটন হয়তো হ'বই, কিন্তু সময়তকৈ আগত মুখৰোচক চৰ্চাৰ বিষয় হৈ সিহঁতৰ সুখৰ সংসাৰখন তচ নাচ কৰি তুলিব নেকি?

মুগ্ধাৰ মুখখন শুকাই আহিল। 

তেজগোৰা মুখৰ মৌৰ বিপৰীতে মিঠা বৰণীয়া মুগ্ধা। অকণো মিল নাই মুখৰ। দুয়োজনীৰ সৌন্দৰ্য্য ভিন্ন। 

মানুহৰ মাজৰ পৰা মৌক টানি আনি লুকুৱাই ৰাখিবৰ মন গ'ল তাইৰ। 

"ইমান এন্ধাৰ মুখ কিয় মুগ্ধা? আহা, বৰ্ণিল আৰু মৌৰ লগত তোমাৰ ফটো একপি তুলি দিওঁ।"

বেছ সৰবৰাহী বুলি খ্যাত চুবুৰীৰ পুলক শৰ্মা বৰদেউতাই তাই প্ৰায় টানি আনিয়েই কেক টেবুলখনৰ ওচৰত থিয় কৰাই দিলে। 

মৌৱে মানুহৰ ভিৰ দেখি অলপ আমনি কৰিছিল। ভোকো হয়তো লাগিছিল। আৰ-কোলা তাৰ-কোলাত উঠি বিতত হৈ ৰোৱা কণমানিজনীয়ে মাকক দেখি উদগ্ৰীৱ হৈ পৰিল। হাত মেলি কোলাত ল'বলৈ লওঁতেই তাই আব্দাৰ কৰি উঠিল, "পাপাম যাম।"

"দেউতাকৰ জীয়েক একেবাৰে এইজনী।" শৰ্মানী বৰমাই কৈ উঠিল। 

তেওঁৰ কথাত হয়ভৰ দি বৰ্ণিলৰ সহকৰ্মী অনুজৰ স্ত্ৰী মিতালী বৌয়ে মৌৰ ফুলা গাল দুখন টিপি দিলে। 

"নহয়নো কি? মুখৰ হাঁহি, গালৰ টোলটোলৈকে বৰ্ণিলৰ দৰে। বাপেক গঢ়ি ছোৱালী এইজনী, লখিমী।"

মূৰ দুপিয়াইছিল মানুহবোৰে। 

হাঁহি ফুৰ্তি, এজাউৰি হাত তালিৰ মাজত ইতিমধ্যে মৌৰ কেক কটা সমাপন হৈছিল। বৰ্ণিলৰ কোলাত উঠি মৌৱে জোক লগা দি তাক সাৱটি ধৰিছিল। কেক কণ মুখত লগাই দিওঁতে তাই খিল-খিলাই হাঁহি পেলাইছিল। 

মুগ্ধাই বৰ্ণিলৰ চকুলৈ চালে। সন্তান প্ৰাপ্তিৰ নহয়, পিতৃত্ব লাভৰ এক অদ্ভুত প্ৰশান্তি আৰু গৌৰৱ আছিল তাৰ চকুত।

তাইৰ নিজৰ চকুৰ কোণত জমা হোৱা সেমেকা খিনি পলকতে ৰঙা শাড়ীখনৰ আঁচলটোৰে মুচি পেলাইছিল মুগ্ধাই। 

বন্যাই ঠিকেই কৈছিল। কিছুমান বান্ধোনৰ মৰমৰ টানে তেজৰ উৰ্ধত গৈ এক বেলেগ সম্পৰ্ক গঢ়ি পেলায়। ভালপোৱা মানুহবোৰ দেখিবলৈ এক হৈ পৰে। 

বৰ্ণিলৰ গঢ় লৈ জন্ম নল'লেও, বৰ্ণিলৰ গঢ়ত গঢ় লৈ উঠা আত্মজা মৌ। মুগ্ধাৰ জীয়াৰী, বাপেক গঢ়ি দুহিতা। 

নামকৰা বেকাৰীৰ "থ্ৰী টায়াৰ চকলেট ট্ৰাফল কেক" বাদ দি মাকে ঘৰতে সাধাৰণভাৱে বনোৱা কেকটোৰ আইচিংখিনি পৰম তৃপ্তিৰে খাই থকা মৌৰ দুগাল মুচি দিবলৈ মুগ্ধাই এইবাৰ শাড়ীখনৰ আঁচলটো আগবঢ়াই দিলে। 

(সমাপ্ত)

✍ © ৰূপালীম (বেংগালুৰু)

২২.০৬.২০২১