প্ৰিয়বন্ধু

প্ৰিয়বন্ধু

(চুটিগল্প)

"কি বে দৌষ্ট। তই ইয়াত? কেনেকৈ? তই ইয়ালৈ কেনেকৈ আহিলি?"

মোৰ উপর্যপূৰি প্ৰশ্নবাণত অকণো ব্যতিব্যস্ত নহৈ অমৰে গিলাছ এটা মোলৈ আগবঢ়াই দিলে।
"ল পেগটো মাৰি ল, ক'ম তোক সকলো।"
তাৰ নিৰুদ্বেগ কণ্ঠই মোক বিতত কৰিলে।

ডিঙিটো ইতিমধ্যে শুকাই কৰ্কৰীয়া মাৰিছিল। বহুদিন পিয়াহঁত থকা মানুহৰ দৰে মই গিলাছটো লৈ কোটকোটাই পেগটো গিলি পেলালোঁ।
"বটমছ আপ? সলনি নহলি ন তই সীমান্ত!" ঈষৎ হাঁহিৰে অমৰে কৈ উঠিল।

গ্লেনফিদিচ্ছ চিংগল মল্ট। অমৰে পছন্দ জানে মোৰ।

অমৰ। মোৰ অভিন্ন হৃদয়ৰ বন্ধু....আছিল এসময়ত। আমাৰ বন্ধুত্বৰ অৱসান ঘটিছে।

"ফিলিং বেটাৰ?" অমৰে মোক প্ৰশ্ন কৰিলে।

কিহৰ বেটাৰ! মূৰটো আচন্দ্ৰই কৰিছে। মই ইয়াত কি কৰিছোঁ? অমৰক শেষবাৰলৈ দেখা পাইছিলোঁ হস্পিতালৰ চৌহদত। সি নীৰৱে শুই আছিল। সেয়াই অন্তিম দেখা আছিল আমাৰ। বন্ধুত্বৰ শেষ।

"তই ইয়াত কেনেকৈ অমৰ? তই তো....!
আৰু এইখন কি ঠাই? ইমান আন্ধাৰ।" মোক উত্তৰ লাগে। মই প্ৰশ্ন কৰিলোঁ অমৰক।
"এইকণ ঠাইক বি.আৰ.পাছ বুলি কয়। আমি ৰৈ আছোঁ। ট্ৰেন্সপোৰ্ট অহালৈ। ইয়াৰ পৰা গন্তব্য স্থল।"

চেগা চেৰেকাকৈ দেখা পালোঁ চাইন বর্ডখন। বৈ...সেইটো ত নে হ? নিচা লাগিছে মোৰ। বৈ...ৰণী পাছ। ভুল দেখিছোঁ মই বোধহয়। যিয়েই নহওঁক ঠাইখন ঠিকেই লাগিছে।
এইবাৰ মই অলপ সন্তুষ্ট হ'লো। কিন্তু মই ইয়াত কি কৰিছোঁ? আৰু সি...সিয়েই বা ইয়াত কিয়? কেনেকৈ?
পলম নকৰি সুধিয়েই পেলালোঁ,
"তই ইয়াত কেনেকৈ অমৰ? আৰু মোৰ লগত কথা পাতি আছ যে? তই তো...মই জনাত..."
"কি জান তই?" অমৰৰ শ্লেষপূৰ্ণ প্ৰশ্ন।
"তই ড্ৰাইভ কৰি শ্বিলং গৈছিলি সেইদিনা। ছিট বেল্ট নাছিল বোলে তোৰ। পুলিচে কৈছিল পিছত আমাক। গাড়ীখনে বোলে বটগছ ডালত খুন্দা মাৰি দিয়াত তই উফৰি পৰিছিলি। থিতাতে মৃত্যু হৈছিল তোৰ অমৰ।"
"উম। ঠিকেই কৈছ। স্পট ডেড।"
"মই নিজেই হস্পিতালত দেখিছিলোঁ, তোক... মানে...তোৰ... মানে..."
বডী শব্দটো উচ্চাৰণ কৰিব নোৱাৰিলোঁ মই। অমৰ মোৰ বন্ধু...আছিল। বডী নহয়।
"ডেডবডী দৌষ্ট। মই ডেডবডী হৈ গৈছিলো।" অমৰে অট্টহাস্য কৰি উঠিছিল।

অদ্ভুত মানুহ ই। নিজৰ মৃত্যুত ইমান হাঁহিব পাৰে নে কোনোবাই? তাৰ চোন অকণো দুখ নাই, শোক নাই। অথচ তাক দেখি আমি সকলো ভাগি পৰিছিলোঁ। মোৰ অন্তৰ ফাটি গৈছিল। একমাত্ৰ প্ৰিয়বন্ধু সি মোৰ। অকলশৰীয়া কৰি গুচি গৈছিল।
কিমান দিন আগৰ কথা! কিমান যুগ? উসঃ।

কিন্তু.... মই ইয়াত কি কৰি আছো? কেনেবাকৈ সি মোক ইয়ালৈ লৈ অনা নাই তো? মোক ভূতে ধৰিলে নেকি? ঘৰৰ মানুহে বুজা নাই নে মই যে ঘৰত নাই? বিচাৰ খোচাৰ কৰিছে নিশ্চয়।
মোৰ মনত অসংখ্য প্ৰশ্নই কিলবিল কৰি উঠিল। মূৰটো চেপি ধৰিলো।
"মই ইয়াত কিয় অমৰ? তই মোক ইয়ালৈ কিয় আনিলি?" ভাগৰে জুৰুলা কৰিছিল মোক।
"মই অনা নাই সীমান্ত। তই নিজেই আহিছ।" একেই নিৰুদ্বেগ কণ্ঠৰে অমৰে মোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিলে।
"কিন্তু কিয়? কেনেকৈ?"

এইবাৰ অমৰে দুখ মনে কৈ উঠিল,
"সেইদিনা গাড়ীখনত ছিট বেল্ট তোৰো নাছিল বন্ধু।"

(সমাপ্ত)

✍ © ৰূপালীম মহন্ত
১৮.০৫.২০২১