(এমুুঠি অনুগল্প)
প্ৰেম
ঈৰ্ষাত মুখ ৰঙা পৰি যোৱা ল'ৰাটোৱে বাল্য বান্ধৱীক প্ৰশ্ন কৰিলে, "তাক বৰ ভাল পাৱ ন?"
"ধুই, নাপাওঁ", তাইৰ সৰল উত্তৰ, চকুত হাঁহি।
"তেন্তে ইমান হলি গলি কিহলৈ কৰ? তাৰ প্ৰতিটো কথাত খিলখিলাই হাঁহি উঠ, ইমান পাত্তা দিয়। তাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া চাবলৈ?"
"নহয়, তোৰ প্ৰতিক্ৰিয়া চাবলৈ।"
বাল্য বান্ধৱীৰ চকুৰ হাঁহিটো এইবাৰ তাৰ নিজৰ মুখলৈ নিগৰি আহিল।
ৰং
"গোটেই পৃথিৱীক ৰং সানি ঘূৰি ফুৰিছ। সেইকেইজনীৰ লগত নাচিও আহিছ। এতিয়া মনত পৰিল হ'বলা আমালৈ?" অভিমানী তাই মুখ ফুলায়।
"বৰ ফুৰ্তি কৰিলোঁ অ। তই নাহিলি আৰু, ইমানকৈ লগ ল'লোঁ। এয়া চা, চব ৰং শেষ।" তাৰ উৎফুল্লিত কণ্ঠত তাই ব্যতিব্যস্ত হৈ পৰে।
"খেলি-ধূলি সকলো শেষেই যেতিয়া ইয়ালৈ কিয় আহিলি?" ৰঙা চকু দেখুৱাই তাইৰ প্ৰশ্ন।
"নোখোলাকৈ ৰখা ৰংটো তোক সানিবলৈ আকৌ।"
ৰঙা ফাকুগুৰিখিনি তাইৰ গালে-মুখে সানি সি তৃপ্তিৰে হাঁহে।
তাইৰ চকুৰ ৰঙাখিনি পলকতে ৰামধেনুৰ সাতোটা ৰঙৰ সমাহাৰ হৈ পৰে।
আপোন
ঘৰখনৰ একমাত্ৰ পুত্ৰসন্তান, তাইৰ মৰমৰ ভায়েকটো দুৰ্ঘটনাত গত হোৱাৰ পিছৰে পৰা আজলী মাকজনীৰ বেমাৰ নুগুচাই হ'ল। আমন জিমনকৈ থকা ছোৱালীজনীক প্ৰিয়ভাজনে ফোন কৰে, "মাৰ গাটো আজি কেনে?"
ওৰে ৰাতি কান্দি থকা চকুহাল জিলিকি উঠে। প্ৰিয়জনৰ প্ৰশ্নটোৰ আৰম্ভণিতে নথকা "তোমাৰ" শব্দটোৱে তাইক মুহূৰ্ততে আপোন এজন দি যায়।
সোঁৱৰণ
জ্ঞাতিভোজৰ দিনা মৃতকৰ পছন্দৰ খাদ্যসম্ভাৰ ৰন্ধা হৈছে। শোকে সন্তাপে জৰ্জৰিত মৃতকৰ পত্নী বিগত দিনকেইটাত প্ৰায় অনাহাৰে। আজি ভাতৰ থালত হাত দি পিছে মানুহজনী দৰক দিলে। কথাটো মন কৰি বৰবোৱাৰী দৌৰি আহিল, "মাই সৰু মাছ ভজা ভাল নাপায়। সেয়া দেউতাৰ হে প্রিয় আছিল।"
"অ তো, মা দেউতাৰ মাজত প্ৰতি দেওবাৰেতো এই কথাটো লৈয়েই চুপতি হৈছিল। কিয় মা, তুমি যে বকা, কিয় আনে এইবোৰ সদায় সদায়, জুপি-জুপি বাচিবলৈ মোৰ কি কষ্ট!" পৰিৱেশটো পাতলাবলৈকে বৰপুত্ৰই ৰগৰ কৰিলে।
মাকৰ মুখত এইবাৰ বিৰিঙি উঠিল ঈষৎ হাঁহি।
শাহুৱেকৰ থালৰ পৰা সৰু মাছৰ বাটিটো উঠাই নিবলৈ অহা বৰবোৱাৰীৰ হাতখন হঠাৎ থাপ মাৰি সদ্য স্বামীহাৰা মানুহজনীয়ে কৈ উঠিল,
"থাকক দে। মই খাম।"
✍ © ৰূপালীম (বেংগালুৰু)
No comments:
Post a Comment