প্ৰত্যুত্তৰ

প্ৰত্যুত্তৰ

(এক মিনিটৰ গল্প)

আজি প্ৰাপ্তিৰ পঞ্চামৃত। গোটেই ঘৰ উদুলি মুদুলি। একে চহৰতে থকা মাক বৌয়েকহঁতো আহি পাইছেহি। মাকে পঞ্চামৃত খুৱাই দিয়াৰ পাছত সমজুৱাকৈ আশীৰ্বাদ দিওঁতে চুবুৰীৰে সাৰদা বৰমাই বোলে,

"আশীৰ্বাদ কৰিছোঁ আই, লাড়ুৱা গোপাল হেন ল'ৰা পোৱালী এটা পোৱা যেন।"

প্ৰাপ্তিৰ নন্দেক মামলীয়ে টপককৈ মাত লগালে,
"বৰমা, ল'ৰাৰ আশীৰ্বাদহে দিলে যে, ছোৱালীৰো দিয়ক আক।"

"নহয় অ, প্ৰথমটো ল'ৰাহে হ'ব লাগে, তেতিয়া পিছৰটোলৈ চিন্তা নাই, যি হয় হৈ থাকিব।"

তেওঁৰ কথাত হয়ভৰ দি কাষৰ মানুহ দুগৰাকীয়ে কৈ উঠিল,
"হয় হয়, গোসাঁইক সদায় ল'ৰা হে খুজিব লাগে, ছোৱালী নোখোজে পায়।"
"আমাৰ ঘৰত ছোৱালী ফুকালেই আইতাই নাক কোচাই দিছিল, অতীজৰে পৰা দেখিছোঁ নিয়ম এইটোৱেই, ল'ৰা পোৱাৰ আশীৰ্বাদহে দিব লাগে।"

প্ৰাপ্তি ক্ষুণ্ণ হল। কিন্তু একো নকলে। তাইৰ লগতে গোটেই ঘৰখনে এটা সুস্থ সন্তানহে বিচাৰে,  সি ল'ৰাই হওক বা ছোৱালীয়েও হওক।

লুচী-তৰকাৰীৰ প্লেট মামলীয়ে সকলোকে বিলাই দিয়াৰ পাছত সাৰদা বৰমাই হঠাৎ চিৎকাৰ কৰি উঠিল,
"ঐ মামলী এইখন মোক ফুটা প্লেট দিলিচোন, গোটেই জোল পৰিব এতিয়া।"

"হয় অ', চাচোন মোৰখনো চোন ফুটা।"
"মোৰ পেপাৰ প্লেটখনতো ফুটা হেৰৌ। তহঁতক দোকানীয়ে ঠগিলে, ফুটা প্লেটহে বিকিলে।"

মানুহ তিনিজনীয়ে ৰগৰ কৰি উঠিল।

বাকী মানুহ নিশ্চুপ। তেওঁলোকৰ প্লেটত ফুটা নাই চোন। কি কথা।

মামলীয়ে সমুখত ৰৈ উত্তৰ দিলে,
"নহয় বৰমা আপোনালোকৰ প্লেট কেইখন মই হে খুচি খুচি ফুটা কৰি দিছোঁ।"

মানুহকেইজনী অবাক হ'ল। প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে চবেই মামলীলৈ চাই ৰ'ল।

"কেলৈ নো ফুটা কৰিলি?" সাৰদা বৰমাই লাহেকৈ সুধিলে।

"কাৰণ আপোনালোকে যিখন প্লেটত খায় সেইখনকে ফুটা কৰা মানুহ। নিজে নাৰী হৈয়ো, কেৱল ল'ৰা পাবলৈ আশীৰ্বাদ দিয়ে। আৰু তাকে লৈ গৰ্বও কৰে, ফুৰ্তিও। গতিকে আপোনালোকৰ কষ্ট কম কৰিবলৈকে মই পাতকেইখন আগতীয়াকৈয়ে ফুটা কৰি দিছোঁ।'

মানুহকেইজনী এইবাৰ হতভম্ব হ'ল।

অত্যুৎসাহেৰে কথাখিনি কৈ ঘামি যোৱা মুখখন মচি মামলীয়ে হাঁহি হাঁহি কৈ উঠিল,
"এনেকুৱা মানুহকে মই কওঁ খাই পাত ফলা।"

(সমাপ্ত)

✍ © ৰূপালীম (বেংগালুৰু)
২৮.০৭.২০২০

xxxxxxxxxxxxxx