(এক মিনিটৰ গল্প)
"অ' চেনাই মই যাওঁ দেই...
অ' বিহুতে আহিমগৈ...
এতিয়া গাই যাওঁ গীত..."
নবাগত আদৰণি সভাৰ দিনা নীহাৰিকাই সুললিত কন্ঠৰে এই গীত গাই সকলোকে মুহিছিল, শিক্ষাগুৰুসকলৰো চকুপানী ওলাইছিল।
পিছে সহপাঠীৰ মাজৰ কেইটামান ল'ৰা-ছোৱালীয়ে তৎক্ষণাত সিদ্ধান্ত লৈ পেলাইছিল যে নীহাৰিকা পুৰণিকলিয়া, বেহেনজি-টাইপ। সেয়েহে আজিৰ যুগৰ হৈয়ো অল্ড-ফেশ্যন্দ অসমীয়া গানবোৰ গাইছে । ভিতৰি তাইক গাঁৱলীয়া, বেঙি বুলি সিহঁতকেইটাই খুব হাঁহিলেও।
পিছে সকলোৰে মুখ বন্ধ হৈ গ'ল আজি, যেতিয়া ষ্টুডেন্ট এক্সচেঞ্জ প্ৰগ্ৰেমত অহা আমেৰিকান ইউনিভাৰ্চিটিৰ দলটোৰ সৈতে নীহাৰিকাই অকণো সংকোচ নোহোৱাকৈ সলসলীয়া ইংৰাজীত বাৰ্তালাপ কৰিলে। লগতে প্ৰগ্ৰেমৰ সকলো কাৰ্যভাৰৰ দায়িত্ব মূৰ পাতি ল'লে, আৰু সুদক্ষভাবে আৰু সুচাৰুৰূপে অনুষ্ঠান পৰিচালনা কৰি সকলোৰে বাহঃ বাহঃ বুটলিলে।
অথচ ফৰেইনাৰৰ লগত কেনেকৈ কথা পাতিম বুলি লাজে সংকোচে এচুকত থুপ খাই থাকিল তাইকেই উপলুঙা কৰা সেই সহপাঠীৰ গ্ৰুপটো।
সাধাৰণ বোৱা চাদৰ-মেখেলা পিন্ধি থকা মোহনীয় নীহাৰিকা যে আচলতে সৰুৰে পৰা ইংৰাজী মাধ্যমত পঢ়ি অহা চহৰীয়া ছোৱালী, সেই কথা জানিব পাৰি সকলো অবাক হ'ল।
প্ৰতিভাবান নীহাৰিকাৰ সৰলতাই সকলোকে আকৌ এবাৰ মুহিলে।
(সমাপ্ত)
✍ © ৰূপালীম (বেংগালুৰু)
২৮.০২.২০২০
xxxxxxxxxxxxxx
No comments:
Post a Comment