(কথাগল্প)
: অ' বৰুৱানী নহয় নে? বোলো ক'ৰ পৰা আহিলনো এই গধূলিখন?
: ও দত্তনী, মই এই গণেশগুৰিৰ পৰা আহিলোঁ ৰ'ব, ঘৰত পিন্ধা মেক্সি গোটেইকেইটা ফিচিকি গ'ল কবপাই, তাকে দুটামান কিনি আনিলোঁ বাপ্পেকে, কিনো কৰিছে পদূলি মুখতে হয়নে?
: এহ, মই চাইছিলোহে, কাৰেণ্ট নাই...টিভিটোও চলাব পৰা নাই...অকণমান মুকলিলৈ ওলাই আহিছোঁ। কালি আকৌ ৰাতি কালচাৰেল প্ৰগ্ৰেম চাই দেৰিকৈ ঘৰ সোমালোহি, টোপনিৰ আল জাল মৰাই নাই।
: অ' কালি আমাৰ নৱ জাগৰণ মহিলা সমিটিৰ মিটিং আৰু প্ৰগ্ৰেম ভাল হৈছিল নহয়নে?
: হয়তো, নহ'ব নে...ইমান ভাল ভাল মানুহে বক্তৃতা দিছে...পাৰফৰ্ম কৰিছে।
: মালিনী বাইদেউৰ ভাষণটো বেছ ভাল লাগিল কিন্তু।
: মোৰো, ইমান সুন্দৰ কথা ক'লে, আমি আজিৰ নাৰী হৈ কেনেকুৱা মানসিকতা ৰাখিব লাগে...নাৰীবাদী হ'ব লাগে..
: তাকেই, পিছে 'মেণ্টেল' হ'বলৈ মানা কৰিলে যে, সেইটো হে নুবুজিলোঁ।
: হেঃ হেঃ মানুহ মাৰিব দেও আপুনি, মেণ্টেল নহয়, জাজমেণ্টেল।
: মানে?
: মানে ধৰক আমি যে নাৰী হৈ ইজনী নাৰীৰ দোষ ধৰোঁ, বুজিবলৈ চেষ্টা নকৰাকৈ, ফতকৈ বেয়াকৈ কৈ পেলাওঁ...
: ক'তনো বেয়া কৈ কওঁ?
: কেলৈ, সমালোচনাবোৰ কৰোঁ যে? আমাৰ ৰিংকুৱে ক'বৰ নিচিনা মাহঁতে পি-এন-পি-চি কৰি ইমান ভাল পায়।
: উৱা, সেইটোনো কি হয়নে? খাই নে চোলা কাণত পিন্ধে?
: পৰ নিন্দা পৰ চৰ্চা, চমুকৈ পি-এন-পি-চি আকৌ।
: ক'তনো কৰোঁ, ভুল দেখিলেতো ক'মেই দিয়কচোন।
: নহয় নহয়... আমি বহুত সময়ত সিটো পক্ষৰ কথাবোৰ ফঁহিয়াই নোচোৱাকৈয়ে যি টি কমেণ্ট দি নিদিওঁ জানো... অমুকে অমুকহে কৰিলে, তমুকে তমুকহে নকৰিলে।
: অ'... সেইটো হয় অৱশ্যে।
: এই যে কিছুমান মহিলাই নতুন মাতৃবোৰক জাজ কৰে...
: কি জাজ কৰেনো? জাঁজ মৰাৰ কথা কৈছে নি?
: নহয় অ' আপুনিও যে এজনী! মানে, আমি নকওঁ জানো...অমুকে পুতেকক বটলৰ গাখীৰহে খুৱালে... অমুকে ডাইপাৰহে পিন্ধালে...ক'লা ফোঁট নিদিলে... ইত্যাদিবোৰ।
: ও হয় হয়, আমাৰ মাইনীৰ নন্দেকৰ কেঁচুৱা হওঁতে তাইক মই কৈছিলোঁ নহয় বোলো এইবোৰ কেলৈ কৰিছে ননন্দৰে, ক'বপাই, মাইনীয়েতো মোক দমদমাই উঠিল। বোলে মা....তই এইবোৰ কৈ নেথাকিবি...মাকজনীয়েহে জানে...কি কষ্ট হৈছে।
: ঠিকেইতো। নতুন মাক এজনীয়ে কি পৰিস্থিতিত কেনেকৈ নিজৰ সন্তান তোলে সেইটো তেওঁৰ কথা, আমি মাতিব নেপাই নহয়।
: অ' মালিনী বাইদেৱেতো কৈছেই আমি নতুন মাকবোৰক ৰেহাই দিব লাগে, পাৰিলে সহায় কৰিব লাগে, নোৱাৰিলে চৰ্চা কৰিব নেপায়।
: কেৱল নতুন মাতৃ নহয়, যি কোনো নাৰীকেই আমি এনেকৈ কমেণ্ট দিব নেলাগে, কোনে কি পৰিস্থিতিৰ দাস হৈ কি কৰিছে নুবুজাকৈ চৰ্চা কৰা অনুচিত।
: তাকেতো, আৰু কি কৈছিল বাইদেৱে, তেনে কৰিলেহে আমি কি হ'ম জানো....মোৰ পাই মনতেই নৰয় কথাবোৰ।
: প্ৰকৃততে আধুনিক মনৰ নাৰী হ'ব পাৰিম...নাৰীবাদী হ'ব পাৰিম।
: হয় দেই, আমাৰ মাইনীয়েও মোক কৈ থাকে...মা অকণমান মডাৰ্ণ হ'চোন...সেইকাৰণে আজি কালি মেক্সিকে পিন্ধো বুইছে।
: কেৱল সাজ-পোছাক নহয়, মানসিকতা সলনি কৰিব লাগিব আমি।
: ঠিক ঠিক।
: অন্য নাৰীৰ দুখ কষ্ট বুজি পাব পাৰিব লাগিব।
: হয় দেই।
: মই কিন্তু আজিকালি এনেকুৱাই বুজিছে। আলটু ফালটু কথা নেপাতো। ইহঁতৰ বাপেকে আকৌ মোক কৈছেই বোলে তৃপ্তি... তুমি বেছ আধুনিক হৈ পৰিছা।
: হেহে হয়নে? দত্তই হ'বলা আপোনাক শলাগিছে?
: এনেই আৰু কৈছে। ঔ আই ...সেইজনী কলিতানীৰ বোৱাৰীয়েক নহয় নে?
: অ'....দেখাততো লাগিছে...হয়...হয়...তাইয়ে, মুগ্ধা। পিছে এই কানি মুনি আন্ধাৰখনত তাই ক'ৰ পৰা আহিছে হয়নে?
: কেলে তাই চাকৰি কৰে নহয় আজিকালি, আপুনি হ'বলা নাজানে?
: কি কয়? কেতিয়া সোমাল চাকৰিত?
: কেলে পৰশ ঢুকুৱাৰ পিছত তাৰ বেংকৰ চাকৰিটো তায়েই পালে নহয়, কোৱালিফাইড হেনো তাই।
: কিন্তু তাইৰ যে কেঁচুৱাটো? মানে কলিতানীৰ নাতিটো নাই জানো? তাক কোনে চাই?
: কলিতানীয়ে চাই আক। মই বোলো ঘৰৰ বোৱাৰী এতিয়া বাহিৰত পিতপিতাই ফুৰে...বুঢ়ীমাকে এমা ডিমা নাতিয়েকক চায়...বটলৰ গাখীৰ খুৱায়...চম্ভালে।
: বৰ অশুভনীয় দেও।
: তাকেইতো। আমাৰ পাৰাটোৰ মান ইজ্জত খালে আৰু এই। বছৰটো ঘূৰিব নেপালেই, বিধবা হৈয়ো এতিয়া ৰং বৰণ লেপি চাকৰিলৈ গৈছে চাওক।
: নহয়...যাওক বাৰু...কৰক চাকৰি বাকৰি। অলপ দিন ৰৈ দিব লাগিছিল...কেঁচুৱাটোও সৰু...ছমাহমান হৈছে হে?
: কলিতানীজনীয়েওনো কমখন সন্তাপ পাইছেনে? এই বয়সত ডেকা পুতেকটো গ'লগৈ। ক'ত আৰু বোৱাৰীয়ে শুশ্ৰূষা কৰিব, নিজেই এতিয়া কেঁচুৱা তুলিবলগীয়া হৈছে।
: তাকেইতো, কলিতানীলৈ দুখেই লাগিল।
: মহিলা সমিতিত উলিয়াম ৰ'ব কথাটো। নাৰী হৈ নাৰীৰ দুখ নুবুজিলে কেনেকৈ হ'ব? কলিতানীৰ দুখ বুজিবই লাগিব আমি।
: তেহে কি বোলে এদামেণ্টেল নহ'ম, নহয়নে?
: হয়, নাৰীবাদী হ'ম।
(সমাপ্ত)
✍ © ৰূপালীম (বেংগালুৰু)
২২.০২.২০২০
No comments:
Post a Comment