কামৰ মূল্য

কামৰ মূল্য

(কথাগল্প)

: বৰুৱানী, আপোনাৰ ছোৱালীৰ বিয়া ঠিক হৈছিল যে, ভাঙিল বুলি শুনিলোঁ।  কি কথা? সঁচা নেকি?

: এস নক'ব আৰু। সেইঘৰক বোৱাৰী নহয়, ৰান্ধনীহে লাগে।

: তাতে কি হ'ল? ছোৱালীয়ে জানেই চোন ৰন্ধা-বঢ়া। ফেচবুকত তাইৰ ফটো দেখোঁ নহয়, আমাৰ মাইনাই দেখুৱাই মোক মাজে মাজে।

: জানোতে জানে, ভালেই ৰান্ধে তাই দেই। পিছে তাই আৰু ৰান্ধিবলৈকে বিয়া হ'ব নে? তেওঁলোকে ছোৱালীৰ ৰন্ধা-বঢ়াৰ খতিয়ান লৈছিল। কৈছিল তুমি আহি আমাক ভাল ভাল খানা খুৱাবাহি। কাম কৰা মানুহজনীয়ে হেনো ৰান্ধিব নাজানে বৰ এটা।

: আশা কৰিছে আৰু চাগৈ বোৱাৰীৰ হাতৰ খাবলৈ, নহয়নে?

: নহয় দেই। সুবিধা লৈছে, আমাৰ এই তাত গৈ কামে কাজে জুৰুলি-জুপুৰিজনী হওক। শাহু নথকা ঘৰ, ভাবিছিলোঁ সুখত খাব, এতিয়া দেখিছোঁ কামৰ বোজাতে মৰিব।

: হয় পিছে, কথাটো ভুল কোৱা নাই আপুনি।

: চাওঁকচোন দেই ইমান পঢ়াই-শুনাই আতোলতোলকৈ তাইক ডাঙৰ কৰিলোঁ, লোকৰ ঘৰত চৰু চম্ভালিবলৈকে নে? সেয়েহে নাকচ কৰি দিলো প্ৰস্তাৱটো। থাওকচোন আৰু অলপ দিন ঘৰতে তাই, চাকৰিটো আছেই যেতিয়া চিন্তা নাই।

: ভাল কামেই কৰিলে তেন্তে।

: ছোৱালীৰ কথা সদ্যহতে বাদ। এতিয়া আমি বাবাটোৰ বিয়াৰ কথাহে বেছিকৈ চিন্তা কৰি আছোঁ।

: হয় হয়, আপোনাৰ ল'ৰাৰো বিয়াৰ বয়স হৈছেই ন'?

: নাই, এতিয়াও তেনেকৈ বয়স হোৱা নাই। কিন্ত যোৱা দুবছৰে মুম্বাইত গৈ চাকৰি কৰি আছেগৈ যে সি। ফ্লেট এটা লৈ অকলে থাকে দেহি। চাকৰিয়েই কৰিব নে ভাতকে বনাব? সদায় ল'ন্দ্ৰীত কাপোৰ দিওঁতে দিওঁতে এসোপা মান খৰছ হয়। কামকৰা এজনী ৰাখিছিল, আইযৌ যিমানহে দৰমহা দিব লাগে সেইজনীক।

: অ, তাত চব বস্তুৰে বহুত দাম ন?

: অ'তো। খৰছতো খৰছ, বৰ কষ্ট হৈছে পোনাটোৰ। গতিকে এইবাৰ তাৰ বিয়াখনকে পাতি দিম, বোৱাৰীয়ে তাৰ ঘৰ চমজি ল'বগৈ আৰু। চাবচোন কামে-কাজে সুনিপুন ছোৱালীৰ খবৰ পাই নেকি কৰবাত? চাকৰি কৰিব পৰা হ'লে ভাল, তাত আকৌ বৰ খৰছ নহয়।

✍ © ৰূপালীম (বেংগালুৰু)
০৬.০৮.২০২০

xxxxxxxxxxxxxx