পৰিচয়
(কথাগল্প)
: কি কফি খাবা, ষ্ট্ৰঙ ব্লেক নে কৌল্ড?
: ওহোঁ, মই চাহ খাম। আদা দিয়া কাঢ়া চাহ একাপৰ প্ৰয়োজন মোক দিনটোৰ শেষত।
: বাঃ, আজি যুগৰ আধুনিক ছোৱালী হৈও তুমি চাহ হে পছন্দ কৰা?
: আধুনিকতাৰ লগত চাহ কফিৰ কি সম্পৰ্ক? ভালকৈ ভাত খাই মই তামোল এখনো পকতিয়াই খাওঁ মাজে সময়ে।
: অহ ইউ মিন পাণ, এজ ইন মিঠা পাণ?
: ধেই, চূণ লগোৱা তামোল পাণ। দেশী ষ্টাইল।
: বাপৰে, তোমাক বুজিবলৈ কঠিন হ'ব দেই।
: মই অপেন বুক। আপুনি পাণ নাখায়?
: নৌ ৱে। স্মক কৰোঁ কেতিয়াবা। তুমি নকৰা?
: নাঃ, স্মকিং ইজ ইনজুৰিয়াছ টু হেলথ।
: হাঃ। আৰু তামোল নহয়?
: হয় চাগৈ, কিন্তু মৰিলে অসমীয়া বস্তুটো খাই মৰিম।
: উহ। বেছ স্ত্ৰেইট ফৰৱাৰ্ড, ফ্ৰেংক দেই তুমি। ইউজুৱেলি ছোৱালীবোৰৰ এইবোৰ লক্ষণ আকৰ্ষণীয় নহয়।
: আকৰ্ষণীয় হোৱাৰ ইচ্ছা নাই। মইজনী হোৱাৰ হে ইচ্ছা।
: কিন্তু তোমাৰ জব প্ৰফাইলত অলপ ডিপ্লোমেচি দৰকাৰ, নহয় জানো?
: জব প্ৰফাইলত প্ৰয়োজন, সেয়া মই হয়। কিন্ত আচল জীৱনত কোনো আপোচ নাই।
: মই ভবাতকৈ তুমি বহুত বেলেগ।
: কি ভাবিছিল নো?
: নহয় মানে মাই কৈছিল তুমি বহুত এডুকেটেড, ডাঙৰ জব কৰা, হাই প্ৰফাইল, মোৰ লগত মিলিব।
: সেইবোৰতো সঁচা। মিলিব নে নাই নাজানো পিছে।
: আচ্ছা লেটছ চি। তুমি কি খাই ভাল পোৱা? বেষ্ট কুইজিন?
: খোৱাত সকলো বস্তুৱেই ভাল লাগে। কিন্তু মাই বনোৱা মাছৰ টেঙা আৰু দেউতাৰ হাতৰ লাই পাত দিয়া গাহৰিৰ তুলনা নাই।
: আসঃ, পৰ্ক বুলি কোৱা। আজিকালিৰ ছোৱালীয়ে গাহৰি কয় নে?
: মই কওঁ।
: ষ্টেক খাইছা? পৰ্ক ৰিবছ? সেইবোৰ হে আচল বস্তু।
: খাইছোঁ। ভাল লাগে। কিন্তু লাই শাক গাহৰি বুকুৰ আপোন।
: তুমি বোলে বিদেশ ভ্ৰমি আহিছা? তথাপিও ইমান দেশ প্ৰেম যে?
: বিদেশ ঘূৰিলেও অন্তৰখন দেশতেই থাকে যে। কিয় আপুনি দেশক ভাল নাপায়?
: পাওঁ, কিয় নাপাম, কিন্তু পছন্দৰ বস্তুবোৰ অলপ ষ্টেণ্ডাৰ্ড লাগে, মানে নট চৌ দেচি।
: বুজিছোঁ।
: তুমি গানো চাগৈ ক্লাছিকেল ভাল পোৱা? ক'ত আৰু জেজ, ৰক শুনিবা?
: অ ক্লাছিকেলেই ভাল পাওঁ, কিন্তু ৱেষ্টাৰ্ণ ক্লাছিকেলো পছন্দ। লগতে গজল, চুফি, বৰগীত....
: উফফ। তোমাক দেখিলে খাটি অসমীয়া যেন হে লাগে, ইংৰাজী মিডিয়ামত পঢ়া যেন ভাবেই নহয়।
: খাটি অসমীয়া যে সেইকাৰণেই লাগে আকৌ।
: বাৰু বাদ দিয়া। তুমিতো আজিৰ যুগৰ মডাৰ্ণ ছোৱালী। হৈ-হাল্লা ভাল পোৱা নিশ্চয়। মই কিন্তু সাংঘাতিক পাৰ্টি এনিমেল।
: ভাল পাওঁ। কিন্ত মাজে মধ্যে হে।
: কিয় ফ্রেণ্ডছৰ লগত ঘূৰি ফিৰি, পাৰ্টি কৰি ভাল নোপোৱা?
: পাওঁ। কিন্ত চাহৰ কাপত চুমুক দি ঘণ্টাৰ পিছত ঘন্টা প্ৰাণখুলি আড্ডা দিবলৈ বেছি ভাল পাওঁ।
: মই কিন্তু ভিৰ, হুলস্থুল ভাল পাওঁ। নট দা বৰিং নিস্তব্ধতা, একাকীত্ব টাইপ।
: বিচাৰিব জানিলো কিন্তু একাকীত্বতো আমেজ থাকে।
: ৰিয়েলি? কেনেকৈ?
: বৰষুণৰ নিশা অকলে খিৰিকী মুখত বহি পছন্দৰ গান শুনিবচোন। বা জাৰ কালি লেপৰ তলত সোমাই গল্পৰ কিতাপখন পঢ়িব।
: হাও ৰেত্ৰ! একদম পুৰণি কলীয়া চখ।
: তাকেই তো। ৰেত্ৰ আমেজ।
: স্ট্রেঞ্জ দেই। মাই বিয়াৰ কথা ওলাওঁতে কৈছিল তুমি বহুত এডুকেটেড, আধুনিকা। কিন্তু তুমি একদম ঔল্ড ফেশ্যণ্ড যেন হে লাগিছে মোৰ। অলপো আধুনিকতা নাই চোন।
: কি কৰিব আৰু। আপুনি বৰং মনে মিলা এজনী বাছি লওক। আমাৰ নহ'ব। যাওঁ বলক।
: আৰে ৰ'বা। লেট মী পে দা বিল।
: এয়া মোৰ শ্বেয়াৰ দেই।
: হাৰে তুমি বিল কিয় পে কৰিছা? মই দিম নহয়। আই আৰ্ণ ৱেল।
: টকা অৱশ্যে ময়ো বেয়া নঘটো।
: হ'লেও, ইউ আৰ এ গাৰ্ল আফটাৰ অল।
: তাতে কি হ'ল? অকল আপুনি কিয় দিব? লগ কৰিবলৈতো দুয়োজন আহিছিলোঁ। ৱি শ্বুড শ্বেয়াৰ।
: নহয় সাধাৰণতেতো ল'ৰায়েই পে কৰে। নহয় জানো?
: ঔল্ড ফেশ্যণ্ডবোৰে কৰে। আধুনিক, এডুকেটেডবোৰে বিল শ্বেয়াৰ কৰে।
✍ © ৰূপালীম (বেংগালুৰু)
১৫.০৩.২০২১
No comments:
Post a Comment