প্ৰতিশ্ৰুতি
(গল্প)
আঠ বছৰীয়া দুয়োটাই এই লাগে, এই ভাগে। স্কুলত কেতিয়াবা তাই নতুন বন্ধুক লৈ ব্যস্ত হৈ পৰে। তাৰ পাত্তা কমি যায়। সি ওফোন্দ পাতে। দুদিনমান দন লাগি মাতবোল বন্ধ হয়।
তৃতীয় দিনা অংক ক্লাছত তাই তালৈ বুলি কাগজৰ পুৰিয়া এটা পঠিয়াই দিয়ে। যম হেন অংক মাষ্টৰৰ নজৰৰ পৰা লুকুৱাই, সি সেইটো সন্তৰ্পণে খোলে।
"মাতিবি?" এটাই শব্দ।
"তই মাতিলে মাতিম।" সি তৎক্ষণাত উত্তৰ পঠিয়ায়।
গধূলি ফুটবল ফিল্ডত তাই তাক কয়,
"আৰু নালাগো দে। তোক নামাতি বৰ কষ্ট পাওঁ।"
"ময়ো।" সি ল'লিপপ এটা যাচে। তাই নাচি উঠে।
" তেন্তে ফ্রেণ্ডছ?" সি প্ৰশ্ন কৰে।
"সদায়। প্ৰমিজ।" ল'লিপপটো চুপি ৰঙা পৰা ওঁঠৰে তাই উত্তৰ দিয়ে।
*******************
ভেলেণ্টাইন দে। আৰ্টছ চেকশ্যনৰ পৰা সি দৌৰি ওলাই আহে। চায়েন্স বিল্ডিঙৰ চিৰিত সৌৱা তাই। চকুত অষ্টাদশী গাভৰুৰ চঞ্চলতা। কিবা এটালৈ যেন উৎকন্ঠা, অপেক্ষা।
সযতনে লুকুৱাই ৰখা ৰঙা গোলাপটো সি তাইলৈ আগবঢ়াই দিয়ে। বুকুৱে তাৰ ধান বানে।
"অলৱেইজ বি মাই ভেলেণ্টাইন।"
তাই কান্দি পেলায়।
"ইমান বছৰ লগালি এইটোকে বুজাবলৈ।"
"তই মোৰতো, পাক্কা?" সি প্ৰশ্ন কৰে।
"সদায় তোৰ। প্ৰমিজ।" তাইৰ গালত ৰঙচুৱা আভা। চকুত প্ৰাপ্তিৰ আনন্দ।
*******************
পৰিয়ালৰ দুৰ্ঘোৰ আপত্তি। তাৰ ঘৰে কয়, তাই হেনো উদঙীয়া গৰু। কুমলীয়া ল'ৰাটোৰ মূৰটো খালে। বয়সত তাতকৈ চাৰি মাহে ডাঙৰ। তাইৰ ঘৰে কয়, তাৰ ঘৰখন অহংকাৰী। ল'ৰাও একেই অহম্মক হ'ব। কাম বন নাইকিয়া, ধদুৱা। আমাৰ ছোৱালী ব্ৰিলিয়েন্ট। একঠা খাব।
প্ৰেমৰ এটা দশক পাৰ হয়, আকোঁৰগোজ মানুহবোৰক মৰমৰ ভাষাৰে তলাব নোৱাৰে সিহঁতে। নিজকলৈ দেখা সপোনবোৰ বাদ দি দুয়োটাৰে যুগ্ম সপোনবোৰ পূৰ কৰিবলৈকে সি চাকৰি এটাত মূৰ গোজে। খোপনি এটাৰ দৰকাৰ।
স্বাৰ্থপৰ তেজ মঙহবোৰতকৈ মৰমৰ টানে এদিন সিহঁতক ৰিঙিয়াই মাতে।
"সদায় লগত থাকিবিতো?" সেন্দুৰখিনি তাইৰ শিৰত দি সি সোধে।
"সদায় থাকিম। প্ৰমিজ।" চকুত চকু থৈ তাই আকৌ এবাৰ শপত খায়।
*******************
বছৰ বাগৰে। মৰম চেনেহবোৰ উপচি পৰে। তিনিটা প্ৰাণীৰ সুখৰ সংসাৰখন দুয়োটাই আটোমটোকাৰীকৈ সজায়। সময়ত চাকৰি গজগজিয়া হয়, দুয়োটা ব্যস্ত হৈ পৰে। সময় আগবাঢ়ে। মৰম চেনেহবোৰ নকমে।
পয়ত্রিশ বছৰীয়া মানুহটোৱে এদিন তাইক কৈ উঠে, "এনেকুৱা চান্স দুনাই নাপাৱ। ইমান ডাঙৰ প্ৰজেক্ট। তিনিটা বছৰ হে। গৈ আহ। ইয়াৰ পিছত তোৰ কেৰিয়াৰ বতাহ বেগত উৰিব।"
"তহঁতক এৰি পাৰিম জানো? তহঁতে পাৰিবি?" তাইৰ চকুত আশংকা।
"সব পাৰিম। তুলতুল ডাঙৰ হৈছে। আমি বাপেক জীয়েক ভালে থাকিম। তই যা। সপোনবোৰ দিঠক কৰ।" কপালত চুমা এটা আঁকি সি তাইক কয়,
"ঘূৰি আহিবি কিন্তু। কোনো গোৰা চাহাবৰ প্ৰেমত পৰি থাকি নিদিবি। মোৰ হৈ থাকিবি।"
তাৰ কান্ধত মূৰটো পেলাই দিয়ে তাই।
"সদায় তোৰ। প্ৰমিজ।" তাৰ আদৰৰ হাতখনৰ ছায়াত তাই গলি যায়, বুকুখন প্ৰশান্তিত ফুলি উঠে।
*******************
"চাকৰিটো এৰ আৰু। অত বছৰে খাটি মৰিলি। কিতাপ লিখাৰ হেঁপাহ কেতিয়া পূৰ কৰিবি?" বেলকনিত বহি ৰফীৰ গান শুনি শুনি চাহৰ কাপত চুমুক দি এদিন তাই কৈ পেলায়।
"এতিয়া এই বয়সত, হঠাৎ?" তাৰ চকুত কৌতুহল। সি থতমত খায়। সংসাৰৰ কি হ'ব?
"মোৰ চাকৰিটো আছে নহয়। ধুনীয়াকৈ সংসাৰ চলিব আমাৰ। তুলতুলো নিজৰ লাইনত এতিয়া চেট। চিন্তা কিহৰ? তই লিখ।" তাই আশ্বাস যোগায়।
"এই পঞ্চাশ বছৰীয়া বুঢ়াটোৱে চাকৰি এৰি ঘৰত হাউচ হাজবেণ্ড হ'লে, তোৰ মৰম কমি নাযায়তো?"
"অহৌবলিয়া তই।" তাইৰ খং উঠে।
"হয় বাৰু। কিন্তু ফ্ৰাষ্ট্ৰেটেড খিটখিটিয়া বুঢ়া হৈ গ'লে মোৰ লগত থাকিবিতো?" সি তাইক আকৌ এবাৰ প্ৰশ্ন কৰে।
"সদায়। প্ৰমিজ।" তাই তাৰ হাতত কলমডাল তুলি দিয়ে।
*******************
তাৰ সৃষ্টিবোৰে প্ৰাণ পায়। অখ্যাত মানুহটোৰ অকালতে মৰহি যোৱা সপোনবোৰ এদিন সাৰ পাই উঠে। নাম যশ, সকলো আহে। এসময়ত বংশৰ কলংক বুলি ত্যাগ দিয়া ঘৰৰ মানুহবোৰো আহে।
নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰত উজলি থকা তাই আৰু সুখ্যাত হৈ পৰা তাক লৈ মানুহবোৰে গৌৰৱ কৰে।
সুখবোৰ থ'বলৈ ঠাই কম পৰে। সিহঁতে সামৰি সুতৰি ভগাই লয়। সুখবোৰ বাঢ়ে।
তাৰ মাজতে এদিন সি তাইক গোচৰ তৰে,
"তুলতুলৰ কেঁচুৱা তুলিবলৈ যাৱ যা। কিন্ত বেছি দিন নাথাকিব। নহ'লে মোক পাহৰি যাবি। এই বুঢ়া বয়সত মই আৰু এজনী ঘৈণী ক'ত গোটাম ক?"
"তয়ো ওলা, আমাৰ পেটৰ পোৱালী তাই।" তাইৰ স্পষ্ট উত্তৰ।
"নালাগে দে। তই মাক। তয়ে যা। ঘৰখন এৰি ইমানদিন দুয়োটা গুচি যোৱাটো ভাল নহ'ব।"
তাইৰ চুটকেচ পেকিং কৰি কৰি সি কৈ যায়,
"ঘূৰি আহিবি সোনকালে। নাতিক পাই মোক নাপাহৰিবি। থাকিব মোৰ লগতেই লাগিব কিন্তু।"
"থাকিম ঐ বুঢ়াটো মোৰ। প্ৰমিজ।" তাই হো-হোৱাই হাঁহি দিয়ে।
*******************
"মিছলীয়া তই। সদায় লগত থাকিম বুলি, অকলে এৰি গলি।" আশী বছৰীয়া সি তাইৰ শীৰ্ণ হাতখন ধৰি তাইক জোকাৰি দিয়ে। তাই নিৰ্বাক, নিস্তব্ধ, স্পন্দনহীন।
"ক'ত গ'ল তোৰ সদায় কৰা প্ৰমিজ?" তাইৰ কপালত হাত বুলাই সি সোধে।
আত্মীয় স্বজন, জী-জোঁৱাই, নাতি-পুতি, সকলো আছে কাষত। তথাপিতো বুকুখন খালী হৈ পৰে তাৰ।
তাৰ ৰিক্ত কলিজাখন দেখিছেনে তাই?
তাৰ চেপা আৰ্তনাদ শুনিছেনে?
তাৰ প্ৰশ্নবোৰ বুজিছেনে?
"শেষ পৰ্যন্ত লগত নাথাকিলিতো?" সি উচুপি উঠে।
তাইৰ মৌন ওঁঠদুখনে যেন হঠাৎ অস্ফুট ভাষাৰে তাক ভৰসা দি উঠে,
"তয়ো সোনকালে গুচি আহিবি আক। লগ নেৰো নহয়। প্ৰমিজ।"
✍ © ৰূপালীম (বেংগালুৰু)
২০.০৩.২০২১
No comments:
Post a Comment