(হাস্যৰসৰ গল্প)
নব্বৈ দশকৰ শেষৰ ফালে...আৰু দুহেজাৰ চনৰ আৰম্ভণিৰ কাল চোৱাৰ কথা। মেঘালী মহন্ত অৰ্থাৎ মাজনী হাইস্কুল পঢ়ি থকাৰে পৰা হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী, ডিগ্ৰী পঢ়ালৈকে... ঠিক এই সময় কালত...তাইৰ বেছ জনপ্ৰিয় আৰু সৰবৰাহী মাতৃদেৱী প্ৰণতি মহন্তৰ ঘটকালি কৰাৰ এক জোৱাৰ উঠিছিল। আজিৰ যুগত ক'বলৈ গ'লে এক প্ৰকাৰ পেশ্যন...অনুৰাগ।
গোঁসাই মানুহ বা ইষ্ট কুটুম্বৰ ভিতৰত কাৰোবাৰ বিবাহোপযুক্ত ল'ৰা বা ছোৱালী থাকিলে.... বা কোনোবাই সু-পাত্ৰ সু-পাত্ৰীৰ সন্ধানত থাকিলে... মহন্তনীয়ে নিজেই সেই গুৰু দায়িত্ব কান্ধত তুলি লৈছিল। নিজৰ জনা শুনাৰ মাজৰ পাত্ৰ-পাত্ৰীলৈ আঙুলিয়াই দিছিল। কেৱল সিমানতে সন্তুষ্ট নাথাকি...উচিত বুলি বিবেচনা কৰিলে... খেলখনৰ ফাইনেল পৰ্যন্ত মধ্যস্থতাও কৰিছিল।
গোঁসাই গোষ্ঠীৰ প্ৰায় সকলোকে চিনি পোৱা বুলি খ্যাত মহন্তনীয়ে ভালেখিনি মানুহ চিনি পাইছিল সঁচা। সেয়েহে কাৰ ল'ৰা পঢ়াই শুনাই স্বভাৱে চেহেৰাই কোন ছোৱালীৰ সৈতে মিলিব....বা কোন ঘৰৰ কাৰ সৈতে ৰাহিজোৰা খাপ খাব....এইবোৰ কথা এসময়ত তেখেতৰ নখ-দৰ্পনত আছিল। পৰচর্চা পৰনিন্দা চিধা চাধা মানুহজনীয়ে নকৰিছিল, কিন্তু এৰেঞ্জ মেৰিজৰ মাৰ্কেটখনত দুটা ভাল মানুহৰ ভালকৈ সমন্বয় ঘটক বুলি তেখেতে মনে প্ৰাণে কামনা কৰিছিল।
এইবোৰ কথা কাণ্ডৰ বাবে মহন্ত আৰু মাজনীৰ ককায়েক বুবুলে মাজে মাজে মানুহজনীক বকিছিল।
"কি দৰকাৰ তোমাৰ নলগা জেঙত লাগি ফুৰিবলৈ?"
"এইবোৰ অনাহকত টেনশ্যন। বিন্দাচ বিয়া খাবা...গিফ্ট দিবা... হ'ল আৰু।"
"পিছত দৰা ঘৰে ছোৱালীৰ ঘৰে অশান্তি এখন লাগক....তুমি মাজত এনেই ফচি মৰিবা।"
এইবোৰ কথাই কিন্ত প্ৰণতি মহন্তক টলাব পৰা নাছিল। নিজৰ আত্মীয় বাদ দি অন্য চিনা জনা মানুহৰো বিবাহ সূত্ৰ স্থাপন কৰাৰ উদ্যোগ হাঁহি মুখে মহন্তনীয়ে লৈ পেলাইছিল। আজিৰ যুগত হোৱা হ'লে তেখেতে ডিজিটেল মাধ্যম ব্যৱহাৰ কৰি ঘটকালিৰ এক ৰমৰমীয়া ব্যৱসায় কৰি পেলাব পাৰিলে হয়।
এইখিনিতে সদৰি কৰোঁ যে মাকৰ এই অমূল্য জিন অৰ্থাৎ গুণগত বৈশিষ্ট্য ফেৰা মাজনীলৈয়ো নহা নহয়। পিছলৈ, চিনা-জনা লগৰ ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাজত লাইন লগাই দিয়া, চান্স দিয়া ইত্যাদি কামবোৰত তায়ো যথেষ্ট আনন্দ পাইছিলোঁ। আন নালাগে নিজৰ বিয়াৰ ৰিচিপশ্যনৰ দিনাও তাই এই কামটো চুৰ্চুৰীয়াকৈ বেছ নিষ্ঠাৰে কৰিছিল। জোৰা লগাব খোজা এহালৰ বিয়া হৈ এতিয়া সুখী সংসাৰ। আনহালে যেনিবা বেলেগে বেলেগে যোৰা পাতি নিজৰ নিজৰ সুখৰ সংসাৰ তৰিছে।
বা, যা হওক....এইবাৰ ঘূৰি আহোঁ মাজনীৰ মাতৃ দেৱীৰ অবৈতনিক ঘটক প্ৰতিষ্ঠানলৈ।
মহন্তহঁতৰ নিকট সম্বন্ধীয়...বয়সত প্ৰায় চল্লিশৰ কাষ চপা বাপতি বোলা ল'ৰা(?)টোৰ এড-হক বা টেম্পৰাৰী লেকচাৰাৰ পোষ্টটো পাৰমানেন্ট হ'ল। এতিয়া সি চৰকাৰী কলেজৰ নিয়মিত প্ৰফেশ্যৰ। গৌৰৱৰ সীমা নাই। বিগত ৮-৯ বছৰ ধৰি সি কইনা বিচাৰি ইতিমধ্যে হায়ৰণ। এতিয়া বিয়াৰ বজাৰত তাৰ দামো বাঢ়িল। সি ছোৱালী চাই হে চাই....পছন্দ নহয়েই। কাৰোৰ যদি নাকটো ফেঁচা দেখে, কাৰোৰ গাটো বোলে বহল। কাৰোৰ যদি ৰূপ আছে, বোলে ডিগ্ৰী নাই। ডিগ্ৰী থকা কেইজনী আকৌ বয়সত হেনো পৈণত। মুঠতে বাপতিয়ে বিচৰা মতে কইনা নিমিলিছে হে নিমিলিছে। ঘৰে-ঘৰোৱাহে হাত তুলি দিছে।
প্ৰণতি মহন্ত, মানে সম্বন্ধত তাৰ পেহীয়েকে তাক বকে। বোলে, "তোৰতো কোনো কাৰ্তিক হেন চেহেৰা নহয়। ঐশ্বৰ্য ৰায়জনী ক'ৰপৰা আনি দিও?"
সি লাজ লাজকৈ কয়,
"ঐশ্বৰ্য নালাগে পেহী, কিন্তু অলপ অ-শকত এজনী বিচাৰি দিয়ক আৰু। আমাৰ ঘৰৰ তিনিওজনী বৌ গায়ে-গাৰীয়ে বেছ একোজনী। মোৰ বৰ হেঁপাহ মোৰজনী অন্তত অলপ লাহী ফিগাৰৰ হওক।"
মহন্তনীয়ে মনতে ভাবে "নিধক দেই সঁচা।"
মুখ ফুটাই একো নক'লে যেনিবা। নিজৰ মানুহ... বিয়াখন পাতি দিবলৈ পালে পূণ্য হ'ব। গতিকেই পূৰ্ণদমে ছোৱালীৰ বিচাৰ খোচাৰ চলাই থাকিল। এদিন হেনো খোদ বাপতিৰ মাকেই মহন্তনীক ক'লে "থোৱা হে, এই ডাললৈ তুমি নালাগে...আৰু কোনেও...ছোৱালী নাপাইছে। যিমানহে ফৰ্মাইছ ইয়াৰ।"
ফোনত হোৱা হিচাপ নিকাচ, চাজেশ্যন ৰিজেকশ্যনবোৰ শুনি শুনি মাজনীহঁতৰ কাণ ঘোলা হৈছিল। এদিনতো বুবুলে কৈয়েই পেলালে,
"বাপতি দালৈ ছোৱালী পোৱা অসম্ভৱ। যিমানবোৰ ক্ৰাইটেৰিয়া... মানে গুণ বিচাৰিছে....তেনেকুৱা কম্বিনেশ্যন স্বয়ং প্ৰজাপতিয়েও বিচাৰি দিব নোৱাৰে।"
"ছোৱালী ওঠৰ বছৰীয়াও হ'ব লাগিব আকৌ এম এ পাছ ভি" লেখীয়া অভিযানটো কেলধোপ কেলধোপকৈ চুচৰি পিছলৈ ইতি পৰিছিলগৈ।
প্ৰেমত পৰি বিয়া কৰাই বাপতিৰ বোলে এতিয়া সুখৰ সংসাৰ। লিচপিচিয়া বৌজনী হেনো ল'ৰা-হালৰ জন্ম হোৱাৰ পিছৰে পৰা স্বাস্থ্য বিভাগত বাকী বোৱাৰী তিনিজনীৰ সমকক্ষ হৈ উঠিছে। বাপতিৰ অৱশ্যে আক্ষেপ নাই।
বাপতিৰে অনুৰূপ আছিল আৰু এজন। অলপ দূৰ অলপ নিকট সম্পৰ্কীয় ...পোনাটি। চকু মুদা কুলি...মুখখন দেখিলে অসমৰ নে কোৰিয়াৰ ধৰিব নোৱাৰি। বিবাহোপযুক্ত, উপাৰ্জনক্ষম আন এক হায়ৰান যুৱক।
সিয়ো গোঁসাই ছোৱালী বিচাৰি গোটেইখন চলাথ কৰিলে। ফোনতে প্ৰণতি মহন্ত, অৰ্থাৎ তাৰ খুড়ীয়েকক খতিয়ান দিলে। মহন্তনীয়ে বোলে, "আহিবি এদিন। তোৰ মনৰ জোখাৰে কোনোবা থাকিলে বিচাৰি উলিয়াম।"
এমাহ মান পিছত পোনাটি আহি হাজিৰ। লগত এখন লম্বা লিষ্ট। উজনি অসমৰ প্ৰায় গোটেইবোৰ বিবাহোপযুক্ত গোঁসাই ছোৱালীৰ ডাটা আছে হেনো সেইখনত। অত্যন্ত গভীৰ আৰু বিস্তাৰিত ৰিচাৰ্চৰ ফচল সেই লিষ্ট। এতিয়া কইনা খান্দি উলিওৱাৰহে কথা।
লিষ্ট পঢ়ি পঢ়ি মাজনীৰ মাক মহন্তনীৰ মুখৰ বৰণ সলনি হৈ গৈ থাকিল।
"খালি কলিজা! এই যে তিনি নম্বৰজনী...তহঁতৰ নিজা বংশৰ....কাট কাট....নহ'ব।"
"এহ...হয় জানো? কোৱালিফিকেশ্যনবোৰ বৰ পছন্দ হৈছিল মোৰ।" পোনাটিৰ তিনি নম্বৰক কাটিবলৈ মুঠেই ইচ্ছা নাই।
"হ'লে কিদাল হ'ল? কিয়...তাই সেই আমাৰ অমুক মামাৰ জেঠালেকৰ ভনীয়েকৰ এলেকৰ পেলেক...কাট...কাটি পেলা।" মহন্তনীৰ হুকুম।
তিনি নম্বৰ, কৰ্তন।
"এইজনীও কাট...এই তোৰ বাপেৰৰ পেহীয়েকৰ অমুকৰ তমুক। এতিয়াই কাট..."
এইবুলি দহ মিনিটত তেখেতৰ শেন চকুৰ তত্বাৱধানত পোন্ধৰ বিছজনী প্ৰচপ্ৰেক্টিভ কইনা কটা গ'লেই।
নাযাবনে? গোঁসাই মানুহে গোঁসাই মানুহকে বিয়া পাতে। গতিকে একেখিনি চেম্পল চাইজতে ভূ-মণ্ডল ঘূৰি থাকে, নতুন কেণ্ডিডেট আহিব কৰ পৰা?
প্ৰণতি মহন্তৰ লাহে লাহে খংটো বাঢ়িছিল। হেৰৌ....এইপাতৰ লিষ্টত পেন্দুকনা, সতেজ অষ্টাদশী গাভৰুৰ নামো আছে...কম নহয় দেই।
"এইজনী কোমল বয়সীয়া... সেইজনীয়ে তোতকৈ ভাল ল'ৰা পাব" জাতীয় কথাৰে তেখেতে কেচি চলাই থাকিল। লিষ্ট সৰু হৈ আহি থাকিল। লগতে পোনাটিৰ চকুহালো।
শেষলৈ মাজনীৰ মাক গৰজি উঠিল।
"খালি খালি বোপাই, এইটো...এইটো চোন আমাৰ মাজনীৰ নাম। নিজৰ ভনীয়েকজনীৰ নামটোও সাৰি নগ'ল তোৰ লিষ্টৰ পৰা হয়নে?"
"নহয় ঔ খুৰীটি...মোক বেলেগ কোনোবাই কৈ দিছিল বুলিহে লিখিছোঁ। মই আকৌ আমাৰ মাজনীৰ পোচাকী নামটো নাজানিছিলোঁ যে।" পোনাটিয়ে এইবাৰ কাবৌ কাকূটি কৰিলে।
মাজনীৰ ভাল নামটো কাটোতে কাটোতে পেনৰ চিয়াঁহীয়েই ঢুকাই থাকিলগৈ। সদ্যহতে মহন্তনী আৰু পোনাটিৰ উদ্যমখিনিও শেষ হৈছিল।
পোনাটি পুৰাণৰ অকাল সমাপ্তিৰ পিছত এইবাৰ প্ৰণতি মহন্তই একেবাৰে নিকট আত্মীয়ৰ সম্বন্ধ কৰিবলৈ বাদ দিছিল। বহুত লেঠা। বেয়া পোৱা-পুই বাঢ়ে।
দূৰ সম্পৰ্কীয়, কেৱল চিনা জনাৰ মাজতে ঘটকালিটো থাকিলে কথাবোৰ ভাল হয়। সম্পূৰ্ণকৈ জড়িত নোহোৱাকৈয়ে তেখেতে কামটো কৰি দিব পাৰিব।
এনেকুৱা দিনতে এঘৰে ফোন কৰি মহন্তনীক খবৰ দিলে যে তেওঁলোকৰ ডাঙৰ ল'ৰাৰ বাবে এঘৰৰ ছোৱালীৰ সম্বন্ধ ওলাইছে। ছোৱালীৰ পঢ়া-শুনা...পৰিয়াল... এইবোৰ বেছি মিলিছে, গতিকে দুয়োঘৰে লগ ধৰিব বিচাৰে। কিন্তু অসুবিধাটো হ'ল...দুয়োঘৰেই গুৱাহাটীৰ বাহিৰৰ। গুৱাহাটীত দেখা কৰিব ক'ত?
গুৱাহাটীতেই নো কিয় দেখা কৰিব বিচাৰিছে তাৰ উৱাদিহ মাজনীহঁতে নাপালে পিছে!
যি নহওঁক, পাকে প্ৰকাৰে দুই ঘৰকেই মহন্তনীয়ে চিনি পাই হেতুকে, মাজনীহঁতৰ ঘৰতেই তেওঁলোক মিলিত হ'ব বিচাৰে। প্ৰথম পৰ্যায়ৰ আলোচনা....দৰা বিদেশত থাকে.... ছোৱালীও অন্য ঠাইত। গতিকে ফৰ্মেল পৰ্যায়ত নিউট্রেল গ্ৰাউন্দ হিচাপে এই ঘৰখনেই সৰ্বোত্তম... বেষ্ট ঘাটি।
না কৰাৰ প্ৰশ্নই নুঠে। প্ৰবল উৎসাহেৰে মহন্তনীয়ে নিৰ্দিষ্ট দিনৰ যা-যোগাৰ আৰম্ভ কৰিলে। লুচী...ভাজি... মিঠাই... চাহ...চিংৰা...বুন্দিয়া...ভুজিয়া...বিশাল কাৰবাৰ। আবেলিৰ চাহ মেলতেই দুই পাৰ্টীৰ দৰ্শন হ'ব।
এইবাৰ আহিল ফোন। দৰাৰ মাকৰ ডায়েবেটিচ....চেনি নিদিয়া গাখীৰ চাহ খাব, ছোৱালীৰ মাকে আকৌ ৰঙা চাহ খাব....ৱিথ চুগাৰ, তেখেত লেক্টজেন ইনটলাৰেণ্ট। দৰাৰ খুড়ায়েকে নৰমেল চাহ...মিঠা বিস্কুট....কইনাৰ বাপেকে...নিমখীয়া বিস্কুট। দৰাৰ জেঠায়েকে চাহ খাব গুৰ দিয়া...এজনে যদি লুচী ভাজি খাব, আনজনৰ নচলিব....গতিকে চিৰা দৈৰ ব্যৱস্থা। পাকঘৰ উৰো উৰো।
সময়ত সকলো গোট খালে। প্ৰথম পৰ্ব চিনাকিৰ পিছত.... পাকঘৰত তুফান-মেইল চলিছে....মাজনীৰ মাকৰ মুখ আৰু হাত সমানে চলি আছে। মহন্তই উপায় নাপাই ড্রইংৰুমত বহি ঘৈণীয়েকৰ প্ৰক্সি দিছে। মদাৰেটৰ-কাম-সূত্ৰধাৰীৰ অৱতাৰ লৈছে।
মানুহবোৰে কথা নেপাতে। হেহো-নেহো কৰিছে। মাকৰ ঠেলাৰ কোবত কথাচহকী মাজনীয়ে কথা পাতি চিটুৱেশ্যনটো অলপ সহজ কৰি তুলিলে। মানুহবোৰো অলপ সহজ হ'ল যেনিবা।
চাহ মেল শেষ কৰি ঠিক লুচী ভাজিৰ আগত এইবাৰ গহীনকৈ বিয়াৰ কথা আৰম্ভ হ'ল। দুই পাৰ্টিৰ মাক দুয়োজনীয়ে সমানে পাত্ৰ আৰু পাত্ৰীৰ গুন বখানিবলৈ লাগি গ'ল। কথাবোৰ শুনি মাজনী, বুবুল আন নালাগে মহন্তৰো ভাব হ'ল...এইবাৰ হে এইবাৰ...পাভ যোৰা।
হঠাৎ নিমাখিত যেন লগা খুড়ায়েকে মাজতে মাত এষাৰ লগালে,
"ছোৱালীয়ে পিছে কোন চনত মেট্ৰিক পাছ কৰিলে?"
"১৯..." বুলি যিটো চন কইনাৰ মাকৰ মুখেদি ওলাল, সেইটো শুনি দৰাৰ মাক উচপ খাই উঠিল।
"আইযৌ। কইনা দৰাতকৈ তিনি বছৰ ডাঙৰ। এই যোৰা নিমিলিব, এই বিয়া অসম্ভৱ।"
দৰাৰ মাক এইবাৰ বেছ মুখৰা হৈ উঠিছিল। কইনা ডাঙৰ ওলাল, কম কথা নে!
মুহূৰ্ততে মাজনীহঁতৰ ঘৰৰ ড্রইংৰুমটো নিস্তব্ধ হৈ পৰিল। মানুহবোৰৰ মুখৰ মাত আকৌ হেৰাল। এইবাৰ মাজনীয়ো নীৰৱ।
নব্বৈৰ দশক। কইনা দৰাতকৈ দুই এক বছৰ ডাঙৰ হ'লে প্ৰেম বিবাহৰ ক্ষেত্ৰত যি বা ঠেলি হেঁচুকি মান্তি কৰাই ল'লেও, এৰেঞ্জ মেৰিজত? প্রশ্নই নুঠে।
সেমেনা সেমেনি কৰি..."এহ.. আজিলৈ আৰু উঠোঁহে" বুলি মানুহবোৰ যাবলৈ ওলাল। পাকঘৰত লুচী ভাজি থকা মহন্তনী আৰু মাজনীৰ সম্বন্ধীয় বায়েক এজনীয়ে কি হ'ল তলকিবই নোৱাৰিলে।
মানুহবোৰে কৰমৰ্দন কৰি...নমস্কাৰ কৰি...মহন্তনীক "আপুনি ঘৰখন ধুনীয়াকৈ ৰাখিছে দেই" বুলি তোষামোদ কৰি চফ কেইটামান গলিয়াই নিজৰ নিজৰ গাড়ীত উঠি গ'লগৈ। দৰাৰ জেঠায়েকে বাটত খাবলৈ তেখেতৰ পৰা মিঠাপতি পাণ...তামোল...চূণ-চাধা ইত্যাদিৰ টোপোলা এটাও সৰকাই ল'লে।
পিছত আলহীলৈ বুলি বনোৱা লুচী মিঠাই খাই খাই বুবুল মাজনীহঁতে ডাইনিং টেবুলত হাঁহিৰ জোৱাৰ তুলিলোঁ। বুবুলে মাকক ক'লে,
"পালা মজা পৰোপকাৰৰ।"
মহন্তই বাকীবোৰক উদ্দেশ্যি, ঘৈণীয়েকৰ প্ৰতি সান্ত্বনাসূচক ভাবত বোলে,
"ভালেই হ'ল দে। আমিয়ো লুচী খাবলৈ পালোঁ। মাৰজনীৰহে পাকঘৰত লটি ঘটিখন হ'ল।"
ইমানপৰে মনে মনে মাজনীহতক লুচী বিলাই থকা মাকে টপৰাই মাতিলে,
"কাণত ধৰিছোঁ আৰু দেই। এনেকৈ মানুহ মাতি... জোৰ-জুলুমখন নাখাও আৰু। বিয়া হওক নহওঁক... মই মাজত নোসোমাও।"
প্ৰণতি মহন্তই লোৱা শপত কিমান দূৰ ৰাখিলে নাজানো... কিন্ত আজিও মাজনী বুবুলহঁতে মাকক এই কথাটো কৈ কৈ জোকাবলৈ নেৰিলে। ঘটক হোৱাৰ সপোনটো মহন্তনীয়ে হয়তো সিমানতেই জ্বলাঞ্জলী দি আন প্ৰতিভামূলক কামত মনোনিবেশ কৰিছিল। কিন্তু যোগ্য ল'ৰা-ছোৱালী এহালৰ কৰবাত বিয়া হৈছে বুলি শুনিবলৈ পালে তেখেতৰ মুখত সন্তোষৰ হাঁহিটো সদায়েই ফুটি উঠিছিল।
No comments:
Post a Comment